Zaraz mam wizytę u lekarza, muszę się szykować, matka wydzwania w nocy i znowu to samo.
- Mów szybko, co chcesz, bo nie mam czasu.
- Jak to nie masz czasu, nie masz nic do roboty!
- Nie życzę sobie takich tekstów! To, że ty nie masz życia, nie znaczy, że ja też nie mam.
- Ja też sobie nie życzę, ludzie do mnie dzwonią. Musimy coś z tym zrobić.
- Właśnie, musimy coś z tym zrobić. Po prostu skończ z tą przemocą.
- Nie wymyślaj tego o przemocy, znajdę ci terapeutę!
Odkładam słuchawkę. MNIE terapeutę?! Ja już zmarnowałam lata (i pieniądze) na przerabianie jej przemocy na terapii. Nic to nie dało, bo przecież przemoc nie ustała. No i jak terapeuta, rozmawiając ze mną, ma zlikwidować JEJ przemoc?
Swoją drogą, to dziwne, że z całego bloga o EDS (bo tam do niedawna były te notki) dla donosiciela najważniejsze było doniesienie mojej matce o tym, co mówiła. Czy ona nie pamięta, co mówi?!
***
Straszy mnie, że coś mi zrobi. Że "będzie musiała zrobić to, co jej tu mówią".
Dziś dałam jej szansę kilkakrotnie, ale nie umiała się powstrzymać od przemocy nawet na kilka sekund! A na koniec jeszcze usłyszałam "Musisz być wdzięczna!" Komu i za co?! To ojcu jestem wdzięczna i on o tym wiedział, bo my ze sobą rozmawialiśmy i mówiliśmy sobie różne ważne rzeczy. Powiedzieliśmy sobie wszystko, co trzeba, jestem spokojna, bo my zakończyliśmy naszą rozmowę dawno temu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz