Bardzo poważnie biorę pod rozwagę udostępnianie rozmów z matką, a nie tylko ich cytowanie, bo wygaduje takie rzeczy, że włosy dęba stają. Podobno ludzie do niej dzwonią z pytaniami, co ja wypisuję. To jak z filmem "Kler". Niektórzy się oburzają, że jak można było nakręcić film o przekrętach, pijaństwie i pedofilii księży, ale jakoś nie oburzali się dotąd i nie oburzają nadal, jak można uskuteczniać przekręty, pijaństwo i pedofilię. Tu tak samo. Rzekomo niektórzy się oburzają, co ja piszę o przemocy matki, ale jakimś cudem nie oburza ich sama ta przemoc. Ania ma rację, to hipokryzja. "Problemem nie jest brud, tylko brud na widoku - wystarczy go zamieść pod dywan i zawiesić święty obrazek, by wszystko było cacy".
Tylko że ja tę przemoc zamiatałam pod dywan całymi latami. Tak jak latami ci oburzeni jakoś na nią nie reagowali! Ten, kto widzi, a nie pomaga ofierze, jest tak samo winny przemocy jak sprawca.
Matka dziś znowu wmawiała mi chorobę psychiczną. Konsekwentnie usiłuje robić ze mnie wariatkę tylko dlatego, że nie odpuszczam i piszę o jej przemocy. Jeśli to dla niej taki problem, to dlaczego po prostu nie przestanie jej uprawiać?! Przecież najprościej jest po prostu nie dawać mi pożywki do pisania. Jak nie będzie przemocy, to nie będę miała o czym pisać. To naprawdę takie proste!
Za taką przemoc, jaką ona uprawia, grozi nawet 10 lat więzienia.
I. Pospiszyl "Przemoc w rodzinie", Warszawa 1994, s. 10: "Przemoc w rodzinie to każdy akt godzący w osobistą wolność jednostki, zmuszanie jednostki do zachowań niezgodnych z jej własną wolą".
§ 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 1a. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą nieporadną ze względu na jej wiek, stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 lub 1a połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1–2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Pisałam już o tym, ale napiszę raz jeszcze. Mimo depresji, ja chcę żyć. Każdego dnia siłą woli powstrzymuję się przed samobójstwem, mimo że wizje samobójcze nie mijają! Jeśli kiedykolwiek dojdzie do samobójstwa, to zrobię wszystko, żeby zostawić list z wyjaśnieniem, ale gdybym nie była w stanie go napisać albo gdyby wpadł w ręce matki, to muszę to napisać tutaj: tylko matka jest w stanie doprowadzić mnie do tak złego stanu psychicznego jak po każdym kontakcie z nią. Tylko ona jest w stanie doprowadzić mnie do samobójstwa. Jeśli tak się kiedyś stanie, to tylko z jej winy. To nie może ujść jej płazem, tak jak uchodzi płazem bandytom doprowadzającym do śmierci nastolatków w szkołach, np. Dominika. Oni to robią tylko przez okres szkoły. Matka robi to już od 42 lat!
Jeszcze raz podkreślę: nie planuję tego robić. Nie chcę tego robić. Zrobię wszystko, co mogę, żeby żyć. Ale nie wiem, jak długo będę w stanie wytrzymywać tę przemoc.
Matka w rozmowie dziś znowu pytała, jak mi pomóc. Jak zawsze - tylko pytała, bo to tylko jej puste słowa, a nie prawdziwa chęć. Bo przecież wie jak, mówiłam jej wielokrotnie, wprost, nie aluzjami, których trzeba by się domyślać. Wystarczy zaniechać przemocy. Tyle.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz