środa, 3 października 2018

WTOREK, 2 PAŹDZIERNIKA 2018

No i znowu to samo jak zwykle. Jak coś chce, ma jakiś interes, to jakoś nagle zapomina o przemocy, nie używa jej. Dziś jej nie używała prawie przez godzinę! Kolejny dowód, że doskonale wie, co to jest przemoc, i nie ma problemu z powstrzymaniem się. Więc kiedy jej używa, to celowo. Nie ma innego wytłumaczenia. Świetny sposób wymyśliła, jeszcze lepszy niż inni przemocowcy. Bo inni marnują czas na przeprosiny nawet, przynoszą kwiaty, czekoladki, przepraszają ofiarę i przez jakiś czas są do rany przyłóż. Moja matka tego nie robi, wystarczy, że raz na kilka dni porozmawia przez chwilę bez przemocy.

Jak już załatwiła ze mną swoją sprawę, to natychmiast, w jednej sekundzie, gładko przeszła do przemocy. I jeszcze się tłumaczy, że przecież jak matka ma się powstrzymać od przemocy? Przecież to normalne, że skoro dziecko jest chore, to matka musi je nękać. Takie jest jej rozumowanie. Cóż, moje jest inne. Matka to ktoś, kto bezwarunkowo kocha swoje dziecko i wspiera je bezwzględnie we wszystkim, w każdej decyzji. Nawet jeśli cierpiące dziecko postanowi, że chce się poddać eutanazji, to matka ma wspierać i zrobić wszystko, żeby pomóc tę eutanazję zorganizować. Moja matka odwrotnie - miłość warunkowa i tylko wtedy, kiedy robię to, co ona mi każe - czyli nigdy. A jak cierpię, to mam cierpieć jeszcze bardziej, jeszcze musi dokręcić śrubę i nękać intensywniej, o żadnej pomocy to mowy nie ma.

Mimo że wyobrażam sobie matkę tak jak wyżej, od mojej tego nie wymagam. Mam tylko jedno wymaganie: brak przemocy. Nie czekam na żadną miłość, pomoc, wsparcie, whatever. Wystarczy mi brak przemocy. Tak właściwie to wychodzi na to, że wystarczy mi, że matka nie będzie wobec mnie łamać prawa. Czy to naprawdę jest tak dużo, do cholery?!


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz