czwartek, 4 października 2018

CZWARTEK, 4 PAŹDZIERNIKA 2018

Zadzwoniłam dziś do matki, żeby jej powiedzieć, czego się dowiedziałam w urzędzie - żeby jej zaoszczędzić mylnych informacji, które miała, i załatwiania niepotrzebnych dokumentów. Dopóki o tym mówiłam, wszystko było ok. Jak tylko skończyłam, włączyła przemoc i zaczęła mi wmawiać, że nie mam EDS, oraz się wciskać do mnie do domu! Po raz kolejny! Wiedząc, że nie ma takiej opcji! Skąd jej to w ogóle mogło przyjść do głowy?!

Mało tego, co ona musi kłamać o mnie swoim znajomym, skoro podobno pytają ją teraz, kiedy się do niej wprowadzę?! Że ukrywa przemoc, to zrozumiałe, wszyscy przemocowcy tak właśnie robią, ale to znaczy, że ci znajomi nie wiedzą nawet, jaki jest mój stan zdrowia i jaka sprawność! Albo nie wiedzą, że matka mieszka na pierwszym piętrze (ale to raczej nie to, bo na parter na tym osiedlu też trzeba wchodzić po schodach, a tak mają wszyscy mieszkańcy, więc nie da się o tym nie wiedzieć!), albo nie wiedzą, że już od lat nie mogę chodzić po schodach! Dodatkowo nie wiem, co ci ludzie mają w głowach - przecież wyprowadziłam się z tego miasta właśnie ze względu na możliwości leczenia - tam nie ma żadnych, a do tego pogotowie nie wyjeżdża poza granice miasta, odmawia dowiezienia pacjenta na SOR, kiedy jest taka potrzeba! Jeszcze jak tam mieszkałam, to tata musiał mnie na SOR wozić samochodem, bo żadna karetka z Wawy nie chciała tam pojechać!

To marzenie matki, żeby mnie całkowicie odizolować od świata. Gdybym mieszkała u matki, nie miałabym dostępu do leczenia, do fizjoterapii, do pomocy jakiejkolwiek, nie mogłabym wychodzić z mieszkania, a więc byłabym skazana na łaskę matki, która z radością nie wykupowałaby mi leków. Nie mogłabym się też widywać ze znajomymi. O przemocy 24/7 nie wspominając. Uciekłam stamtąd żeby żyć, w sensie bardzo dosłownym, nie tylko psychicznym. Jak komuś w ogóle mogło przyjść do głowy, żebym się dobrowolnie skazała na śmierć?! Jak można coś takiego proponować KOMUKOLWIEK?!

Wolałabym się zabić, niż zamieszkać z matką.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz