4.09
Stalking telefoniczny, podszywanie się pod ojca.
I znowu ta sama śpiewka: "Martwię się", "Jak ci pomóc?" Dziś wyjaśnię Wam, co te słowa znaczą w ustach przemocowca, bo nie to, co znaczą słowa, których używa.
Martwię się = chcę wzbudzić twoje poczucie winy
Jak ci pomóc? = jak zrobić, żebyś robiła to, co ci każę?
Pozwól sobie pomóc = masz robić to, co ci każę
Nigdy, NIGDY nie dajcie się na to nabrać, proszę! Nie uzyskacie pomocy od przemocowca. Jeśli uczciwie mu powiecie, w czym potrzebujecie pomocy, to Was wyśmieje i wykorzysta tę wiedzę przeciwko Wam, a o rzeczywistej pomocy możecie sobie pomarzyć. Moja matka nie miała i nie ma zamiaru w niczym mi pomóc. Wie doskonale, w czym potrzebuję pomocy, wyśmiewa to za każdym razem, przy każdym kontakcie, a pomocy oczywiście nie udziela. Za każdym razem, choć wie, że na mnie to nie działa, usiłuje mi wmówić poczucie winy, że to ja jestem taka zła, bo nie chcę przyjąć jej "pomocy", a to przecież ona nie chce mi jej nigdy udzielić. Przerzucanie winy na ofiarę to typowe zachowanie oprawcy.
"Pozwól sobie pomóc" w przypadku mojej matki znaczy "masz iść do altmedowców, których ci naraję, bo już ich przekabaciłam na swoją stronę i zrobią i powiedzą to, co im każę". Nie wolno nigdy korzystać z konowałów narajonych przez przemocowca ani zdradzać przemocowcowi, do jakich lekarzy się chodzi. Wykorzysta to przeciwko Wam. Albo ich przekabaci na swoją stronę wbrew prawu (bo nie mają przecież upoważnienia, żeby rozmawiać o Was z kimkolwiek), albo ich zastraszy, żeby zmienili diagnozę. Chodzi o to, żeby zniszczyć Wam szansę leczenia - niestety nie każdy lekarz opiera się przemocowcom, wielu będzie nielegalnie rozmawiało o Was z przemocowcem - tak, żebyście byli zmuszeni przyjść do przemocowca i jego konowałów i altmedowców. Ale nie wolno tego robić nawet w ostateczności. Oni Wam tylko zaszkodzą, skoro dali się nabrać oprawcy, to tak jak on będą Wam wmawiać, że nie macie choroby, na którą chorujecie, tylko inną, której nie macie, np. chorobę psychiczną, najlepiej schizofrenię z urojeniami, żeby można Was było ubezwłasnowolnić. Ważne jest też, żebyście cierpieli i umierali w cierpieniu, więc oprawca będzie od Was żądał, żebyście przestali brać leki, najlepiej p-depresyjne i p-bólowe, bo to właśnie brak tych leków najbardziej Wam zagraża i powoduje największy ból.
W tym roku matka zapomniała o moich urodzinach, co paradoksalnie mnie uszczęśliwiło, bo mnie nie naszła! Zadzwoniła 3 dni później i zamiast złożyć mi życzenia, zaczęła nawijać o tym, czego ona SOBIE życzy, np. życzy sobie, żebym miała męża. To też technika przemocowców: opowiadają Wam, czego sobie życzą, zamiast złożyć Wam życzenia tego, czego WY pragniecie.
8.09
Matka znowu mnie szantażuje, że mnie najdzie. I robi to specjalnie, wszystko robi, żeby mnie najść, nie robi tego dlatego, że się "martwi", bo gdyby tak było, toby nie przyjeżdżała, skoro oddzwoniłam. A oddzwoniłam, chociaż celowo nie dała mi szansy.
Matka skalkuluje mnie zawsze w nocy. Wczoraj stalkowała mnie w nocy 7 razy, dziś 4 razy, oczywiście w nocy śpię, więc nie odebrałam, ona o tym wie i takie było założenie jej szantażu - jak nie odbierzesz, to przyjadę. Do tego, żeby udawać, że robi to, o co prosiłam, napisała maila - też w nocy! Żebym nie miała szansy go odebrać. Jeszcze go nawet nie widziałam, bo dopiero wstałam i zdążyłam tylko oddzwonić, szybko, szybko, żeby tylko tu nagle nie wpadła!
Gdyby jej faktycznie na mnie zależało, kontaktowałaby się wtedy, kiedy mogę. Przedwczoraj w nocy nie spałam całą noc - czemu wtedy nie dzwoniła, skoro wydzwania po nocy? Miałam telefon ze sobą w łóżku. Potem odsypiałam noc, ale później siedziałam przy kompie od obudzenia aż do momentu, kiedy się położyłam - czemu wtedy nie zadzwoniła ani nie napisała maila? Właśnie dlatego, że wtedy mogłabym odebrać i nie miałaby wymówki, żeby mnie nachodzić. Dziś zresztą powtórzyłam jej to jakieś 10 razy. Ojciec stwierdził, że skoro nie chcę żadnego jedzenia, to nie mają po co przyjeżdżać, ale przecież to bzdura, wystarczy że matka każe mu jechać i on ją tu po prostu przywiezie, wbrew mnie.
Poza tym teraz nie ma już wymówki, że jak mi się coś stanie, to ona mi pomoże. Nie pomoże. Od dawna już nie dzwonię wtedy do niej, tylko na pogotowie. Więc cokolwiek by się ze mną działo, matka nie ma powodu mnie nachodzić, nie ma też powodu do mnie dzwonić.
11.09
Moja matka uparcie twierdzi, że miałam dobre dzieciństwo i byłam szczęśliwa, bo przecież "uśmiechałam się na zdjęciach". Cóż, oni się uśmiechali jeszcze bardziej, a mimo to chwilę potem usiłowali się zabić i większości się to udało. Tacy byli "szczęśliwi". W żadnym z moich najlepszych wspomnień z dzieciństwa nie ma matki. Ona występuje tylko w tych najgorszych.
12.09
Matka przeszła samą siebie. Zamiast mnie wspierać i pomoc mi teraz, kiedy tej pomocy potrzebuję, to wymyśliła, że... mam skoliozę od bunondolu!
Wieczorem zadzwoniła znowu. I od razu mnie przesłuchuje.
- Czemu jesteś ciągle taka senna??
- Bo nie biorę vigilu. [nie biorę większości leków, odkąd wymiotuję!]
- Jesteś uzależniona od leków! [tak, kurna, i dlatego ich nie biorę, nieprawdaż]
15.09
Tata zmarł. Matka specjalnie organizuje pogrzeb w DG, żebym nie mogła na nim być, bo wie, że nie jestem w stanie jechać tak daleko, ani na miejscu nie ma zapewnionego noclegu na parterze albo z windą, nie wspominając już o wózku, bo przecież nie przejdę tego kawału od kaplicy do grobu.
Błagałam ją, pierwszy raz w życiu kogoś błagałam, żeby zorganizowała pogrzeb tutaj, a urnę co najwyżej przewiozła i tam włożyła do grobu - tak mówił tata, jak ze mną rozmawiał. W dodatku tata jest ateistą, nie wchodził nawet do kościoła, jak były jakieś uroczystości rodzinne, a matka organizuje mu pogrzeb... kościelny. Tata chciał wojskowy pogrzeb mieć, o takim marzył, nie o kościelnym.
I co jeszcze słyszę? Matka tylko czekała na tę śmierć. Za życia ojca jeszcze się powstrzymywała z przemocą. Teraz usłyszałam, że jestem narkomanką i że jak pójdę na odwyk, to będę zdrowa (gdybym ją obchodziła, to odróżniałaby uzależnienie od zależności, ale ona nawet bloga nie czyta, choć zna adres). I że "nie chcesz, to nie chodzisz". I że mam zaburzenia hormonalne, których nie mam. Że jakiś profesor w szpitalu stwierdził, że mam ciężkie zaburzenia hormonalne - uwaga! stwierdził to po moim... wyglądzie! Bo badań hormonalnych mi nie robił. I że chorobę genetyczną ma się od urodzenia, a ja rzekomo nie mam. Usiłowała mi znowu wmówić chorobę Cushinga, którą sobie uroiła lata temu, za co ją prof. z Bielan wyśmiał (dokładnie tak było, wyśmiał ją). Teraz twierdzi, że minęło ileś lat i teraz na pewno mam tę chorobę, a ona jest taka wspaniała, że ją 10 lat wcześniej w kosmosie wyczytała, tylko jej lekarz nie uwierzył, bo zrobił badania. Nie wiem, czemu ona się tak uczepiła tych hormonów akurat. Wymyśla takie bzdury, zamiast się przyznać, do wszystkiego, co mi zrobiła. Po steku kłamstw stwierdziła, że jestem - sic! - agresywna i chora psychicznie (czyli znowu typowa technika przemocowców - już wiadomo, po co tak kłamała: tylko żeby mnie wyprowadzić z równowagi i móc stwierdzić rzekomą chorobę psychiczną). I do tego straszenie, że matka się teraz mną "zajmie". A jak ją zapytałam, czemuż to się mną nie zajmowała wcześniej, kiedy potrzebowałam jej pomocy, to zaczęła kłamać, że nie miała siły, bo "zajmowała się" [wykańczaniem] ojca, jakby moje objawy pojawiły się 10 lat temu. Czyli dokładnie tak, jak przewidywałam - że dopiero teraz zrobi coś spektakularnego, bo ojciec już jej nie ogranicza.
***
Ojciec chorował od 10 lat. Mnie też zdiagnozowano kilka lat temu. Oboje mieliśmy tego świadomość, więc wykorzystywaliśmy ten czas. Jak się spotykaliśmy bez matki, to rozmawialiśmy i o jego chorobie, i o mojej. Byliśmy przygotowani na to, że możemy w każdej chwili umrzeć, nie traciliśmy czasu na udawanie, że nie, na udawanie, że nie mamy choroby, którą mamy. Ojciec wiedział, że w obecności matki nie możemy rozmawiać. Dla mnie więc ani moja śmierć, ani ojca nie jest zaskoczeniem, mieliśmy lata, żeby się do tej myśli przyzwyczaić, żeby się pożegnać, żeby sobie powiedzieć różne rzeczy. A matka teraz udaje zrozpaczoną wdowę, która nie brała pod uwagę śmierci ojca! Tak samo udaje, że ja nie jestem chora. Mogę się założyć, że jeśli umrę przed nią, to będzie udawać zrozpaczoną matkę. Ojcu też za życia robiła piekło w domu, choć nie tak jak mnie, bo na taką przemoc to ojciec by jej nie pozwolił. Ale wystarczyło, żeby uciekł do pracy bardzo szybko po odejściu na emeryturę, żeby tylko nie bywać w domu! A nawet jak był w domu, to zamykał się przed nią w pokoju i tłumaczył. Był wtedy maszynką do pieniędzy, więc w miarę się powstrzymywała, żeby mu nie przeszkadzać. Jak akurat nie tłumaczył, to takich oporów nie miała. Zawsze narzekała, że ojciec za mało zarabia. I owszem, w domu się nie przelewało, ale nic nie stało na przeszkodzie, żeby matka poszła do pracy i zarobiła więcej, była zdrowa i sprawna, nic jej nie powstrzymywało. Ale uczyć się nie chciało, nie miała żadnej wiedzy do pracy umysłowej, więc musiałaby podjąć pracę fizyczną, a to byłoby dla niej "poniżające", nie "zniżyłaby się" do takiego poziomu, tak jak nie "zniży się" do używania transportu miejskiego, mimo że nadal jest sprawna i może.
Zapisuję wszystko, dopóki pamiętam. Matka co prawda udaje, że nie mam demencji, ale jak mnie zaciągnie do sądu, to nie będzie miała skrupułów, żeby tę "nieistniejącą" demencję wykorzystać dla swoich celów, przeciwko mnie.
***
Matka udawała znowu milutką i słodziutką, żeby mnie nabrać, żebym jej pomogła. I pomogłam jej znaleźć restaurację na stypę w DG, wiedząc, że mnie tam nie będzie z winy matki. Po czym jak już mnie wykorzystała, to znowu usłyszałam, że nie mam diagnozy, nie mam EDS i tak dalej w ten deseń stek kłamstw. Jeszcze się wydało, że matka jest przeziębiona i miała nadzieję mnie zarazić w drodze do DG. Wykończyła ojca, teraz będzie wykańczać mnie. :/ Kombinuje, jak mnie zmusić, do mieszkania z nią, wtedy mogłaby pobierać zasiłek dla opiekuna! Bo taki mamy chory system, że wspiera oprawców, zamiast osoby niepełnosprawne.
16.09
Matka mnie straszy! Każe mi "zdjąć tę stronę", "jak chcesz mnie oczerniać, to pisz sobie odręcznie, a nie na forum publicznym", "chcesz ze mną walczyć?" "Bunandol - sic! - to morfina!" "Masz mózg zlasowany!" Ja cały czas powtarzam, że nie życzę sobie więcej kłamstw ani mówienia o altmedach, powtarzam to 50 razy, ona nawet nie da mi dokończyć, ma mnie gdzieś, zasuwa z tym altmedem bez oddechu w ogóle, bez przerwy, ignorując to, co mówię po 100 razy! Od 3 dni jej to powtarzam, a ona w dalszym ciągu ma mnie totalnie gdzieś. Tylko przemoc się liczy, szybko, szybko, zdążyć z przemocą, jak największą ilością przemocy, zanim się rozłączę!
Znowu się sprawdza przewidywany scenariusz. Tata jej pilnował i ją stopował, teraz matka może robić, co chce - i będzie to robić. Każdy telefon to straszenie, że ona się teraz mną "zajmie", że mi "pomoże" (umrzeć), że mnie będzie "leczyć" (altmedem). Nie da mi spokoju, przecież całe życie o tym marzyła, żeby mieć nade mną całkowitą władzę, żebym robiła, co mi każe. Nigdy dotąd nie było to tak skrajnie mocne jak teraz. Usiłuje mnie zmusić, żebym przestała się leczyć, żebym przeszła na altmed, żebym chodziła do przekupionych przez nią lekarzy, którzy za kasę ją poprą. Jak się bronię, to mnie szantażuje i straszy! Ona jest zdolna do wszystkiego. Jest gotowa zapłacić każdemu, kto zechce kłamać za pieniądze przeciwko mnie. I ma świetne warunki do tego, bo nasze średniowieczne społeczeństwo nadal uważa, że o przemocy nie wolno mówić, że powinno się ją ukrywać, "nie kalać własnego gniazda" itp. Ofiary notorycznie uważane są za winne. Kompletnie tego nie rozumiem. Skoro mnie tak nienawidzi, to dlaczego mnie stalkuje notorycznie (teraz już leci po bandzie, wczoraj to było 18 razy, dziś już 11, a jest dopiero rano, edit: wieczorem było już 23)? Czemu mnie nie zostawi w spokoju po prostu? Jak się kogoś nie lubi, to się przecież unika kontaktu, a nie doprowadza do niego za wszelką cenę. Co jest nie tak z ludźmi, którzy niszczą swoje ofiary bez powodu? Ta nienawiść i przemoc wobec mnie jakoś matce nie przeszkadza korzystać z mojej pomocy, chociaż to ona powinna pomóc mnie. Nie żebym tego oczekiwała (bo oczekuję już tylko braku kontaktu, zwłaszcza za to, co zrobiła z pogrzebem ojca, wbrew jego woli, wbrew temu, co mi mówił, wbrew temu, jak miało być), ale mnie jakoś nigdy takie rzeczy do głowy nie przyszły i nie przychodzą - dlatego nie umiem jej odpowiedzieć pięknym za nadobne i niszczyć jej w ten sam sposób. Nawet w moich wyobrażeniach o pokucie matki (musiałaby przeżyć dokładnie to samo, co mi robi, i tak samo długo) to nie ja tę pokutę wymierzam, tylko ktoś inny. Ja nie umiałam nawet mieszkać z psem, który wymagał ode mnie przemocy, nie byłam w stanie jej wymierzać - matka była i u matki w końcu na całe lata wylądował.
Gdybym miała córkę, nigdy bym czegoś takiego nie umiała zrobić. Stawałabym na głowie, żeby jej pomóc w każdy możliwy sposób, tak jak staję na głowie, żeby np. leczyć moje zwierzaki. A gdybym jej jakimś cudem nienawidziła, to po prostu ucięłabym kontakty. Nie wyobrażam sobie systematycznego, wyrachowanego niszczenia jej jako osoby i jej życia, tak jak to robi matka ze mną od 42 lat. Jest to dla mnie niewyobrażalne. Nie umiem tego zrobić nawet komuś takiemu jak matka, która zasługuje na to, co robi innym.
Nigdy też jej nie oczerniałam, choć i na to zasługuje, bo o mnie rozpowiada kłamliwe plotki, więc i o niej ktoś powinien. I nie wiem, co ma do tego mój blog, bo na nim tylko cytuję matkę i opisuję, co mi robi. Gdyby nie chciała, żeby opisywać jej przemoc, to wystarczyłoby - to takie proste!! - przestać tę przemoc uprawiać. Notki przemocowe umarłyby wtedy śmiercią naturalną, bo nie byłoby O CZYM pisać. Marzę o tym. Ale matka nigdy nie pozwoli mi na spełnienie tego marzenia.
Ciągnie mnie w dół też to, że nie rozumiem, czemu to ja muszę wiecznie to wszystko zapisywać, udowadniać przemoc, rejestrować rozmowy. Przecież to nie ja jestem sprawcą. Nie dość, że doświadczam przemocy nieustannie, to jeszcze nie mogę się uspokoić, tylko muszę to od razu zapisywać, żeby był dowód. To sprawca powinien udowodnić, że nagrania są fałszywe, że nie uprawiał przemocy, nie krzywdził ofiary. To winny powinien mieć to na swojej głowie, i mam tu na myśli każdą sprawę sądową, a nie tylko swoją sytuację. Nie powinno się tym obarczać ofiary! Ale sprawcy zawsze mieli lepiej. Ich twarz się zasłania, twarz ofiary się pokazuje. W dodatku sprawcy mają tak krótkie wyroki, że ich ofiary nadal żyją, kiedy ci wychodzą z więzienia. Albo w ogóle dostają wyroki w zawieszeniu. Nie dostają też z automatu zakazu zbliżania się.
17.09
Zastanawiam się, czy notek przemocowych nie przenieść na oddzielnego bloga. Przemocy matki jest tak dużo, że spod tych notek nie widać notek właściwych, tych najważniejszych. Nie mogę przestać pisać o przemocy. To było zalecenie policji i muszę je utrzymać. Ale byłoby dobrze, gdyby chociaż na piśmie przemoc nie demontowała mi życia, skoro i tak to już robi w realu. Na oddzielnym blogu mogłabym notki pisać na bieżąco, a nie zbierać materiał przez 2 miesiące, żeby notek było mniej.
18.09
Matka dostaje szału, teraz już niestety przemoc bez ograniczeń.
Wielokrotnie powtórzyłam, że jeśli chce mieć kontakt ze mną, to są 3 warunki:
1. Koniec z przemocą,
2. Koniec z altmedem,
3. Koniec z udawaniem, że nie mam EDS.
I co? W pierwszym zdaniu po tym matka używa przemocy, a konkretnie usiłuje wzbudzić poczucie winy. Nie udaje się, więc zaczyna mi wmawiać, że "sfiksowałam". A potem leci tekst, że "żałuje, że mnie na psychologię wysłała". Jakby to ona miała coś wspólnego z moim wyborem studiów albo z płaceniem za nie. Jak jej nie wstyd?!
Ile razy powiedziałam "przestań" w tej rozmowie, nawet nie pamiętam. Dokładnie jej też wskazywałam, co jest przemocą. Udaje biedną, nieświadomą przemocy. I autentycznie, jak kościół, udaje uciśnioną z tego powodu, że nie pozwalam jej się nękać. Pyta mnie, jak można to zrobić matce? No jak córka śmie bronić się przed przemocą? Nie do pomyślenia, prawda?
Cały czas nadal udaje, że jej moi lekarze coś o mnie powiedzieli, i że to było po jej myśli. To kłamstwo. Nie jest upoważniona do pobierania opinii moich lekarzy w kwestii mojego zdrowia. Po prostu wszystko zmyśla, jak jej pasuje do teorii. I dalej idzie w zaparte i udaje, że nie mam diagnozy, a to podstawa do tego, żeby lecieć dalej z resztą kłamstw i wmawiać mi rzeczy urojone.
Od wczoraj usiłuje mnie zmusić do zlikwidowania strony, ale nie chce powiedzieć jakiej strony. Ja żadnej nie mam, odkąd z Internetu wiele lat temu znikła moja strona z recenzjami, nie zakładałam już nowej, bo przecież nowe recenzje nie powstają. Czyli znowu coś sobie uroiła.
***
Matka od tygodnia dopiero załatwia sprawy (pogrzebowe, papierkowe), do tego ma pomoc, ktoś ją wozi, załatwia za nią, a matka już mi jęczy, że nie ma siłuy, że ma dość. Ja od lat jestem zmuszona sama wszystko załatwiać, a nie jestem zdrowa i sprawna jak ona, to co mam powiedzieć? Przecież nawet z maszyną do oddychania zostałam sama, i to będąc w tak złym stanie!
Matka rzuciła mi tekstem "jesteś słaba, bo nie jesz mięsa". To już nawet śmieszne nie jest. Wydało się, że udaje. Bo ona akurat obżera się mięsem bez opamiętania, czyli według jej wywodu - ma siłę. To czemu kłamie?
I jeszcze tekst "Na wszystko masz odpowiedź". No mam, bo interesuję się nauką. Nie trzeba być lekarzem, żeby: 1. czytać badania naukowe i pogłębiać swoją wiedzę, 2. rozmawiać z kompetentnymi lekarzami, a nie altmedowcami, 3. rozumieć, co do mnie mówią, i wypełniać ich zalecenia. No tak, ale matka ma gdzieś zalecenia lekarzy, bo ona wie lepiej. A jak rzeczywistość nie pasuje do jej wymysłów, to tym gorzej dla rzeczywistości.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz