Nawet okres żałoby dla matki nic nie znaczy. Ona nie obchodzi żałoby ani nie szanuje mojej żałoby. Wydzwania w dalszym ciągu, żeby mnie nękać. Mimo że nie ma czasu, to i tak na przemoc czas znajdzie. Za życia taty jej wyjazd do DG był dla mnie ulgą, bo wtedy nagle o mnie zapominała. Tym razem tak nie jest. Wydzwania, i to codziennie! Dziś wymyśliła, że jak wróci z DG, to przeprowadzi się do mnie na jakiś czas. Jaka bezczelność!! Dlaczego to mnie tak nęka? Nie może sobie znaleźć jakiejś koleżanki?! Skoro jest taka wspaniała, powinna ich mieć na pęczki. I podobno ma rodzinę. Przecież wydzwania po różnych ludziach. I co, nikt jej nie chce przyjąć?
Usłyszałam dziś tekst, że "demencje się cofają" i "ludzie z nich zdrowieją", oraz mam sobie nie wmawiać demencji. Jacy? Gdzie? Kiedy? Jakoś konkretnych badań mi nie chciała wskazać.
***
Mam dziś wizytę u neurologa. Zdążyłam ledwo włożyć legginsy i spiąć włosy w kucyka i już nie mogę oddychać, duszę się, nie mogę się ruszyć. Tak jest za każdym razem. Nie jestem w stanie tego robić sama. Do matki to nie dociera. Notorycznie słyszę teksty typu "ale czemu nie chcesz chodzić do hochsztaplerów, przecież nic Cię to nie kosztuje! nie chcesz być zdrowa!" Chce mnie fizycznie w szybkim tempie wykończyć, dosłownie: zabić, spowodować uduszenie, pęknięcie serca itd. A mnie wmawia, że to ja nie chcę być zdrowa. To prawda, że tak jest z psychopatami: trzeba słuchać dokładnie, o co oskarżają innych, bo to jest właśnie to, co sami robią. Ojciec nie dał się jej do hochsztaplera zaciągnąć ani razu. Wiecie, ile zdrowia i energii kosztuje ciągłe odpieranie tego rodzaju ataków matki?
21.09
To notka sprzed kilku dni. Zapominam, że już nie muszę zbierać notek na zaś, tylko mogę publikować od razu. Chwilami miałam ostatnio nadzieję, że matka się zmieni, że skończy z tą przemocą, ale niestety za każdym razem się myliłam. Nawet jeśli przez chwilę rozmawia ze mną normalnie, to i tak jestem zmuszona kończyć każdą rozmowę ucieczką przed przemocą, bo się od niej nie powstrzymuje nigdy. Każdy kontakt, bez wyjątku, kończy się jej przemocą.
***
Matka wydzwania. I od razu wmawia mi na dzień dobry urojone choroby hormonalne, których albo już nie mam (bo zostały wyleczone), albo ich w ogóle nigdy nie miałam (nie wychodzą w badaniach, tylko matka je wymyśla). Co zabawne, to, że nie wychodzą w badaniach i że lekarze im zaprzeczają, nie przeszkadza matce - jak to pasuje do jej teorii, to jej badania nie przeszkadzają, bo przecież wiele chorób hormonalnych w badaniach nie wychodzi! Ale już w przypadku EDS fakt niewychodzenia czegoś w badaniach (bo to np. objaw czynnościowy i trzeba by zrobić badania czynnościowe, których się w Polsce nie robi) to dla niej argument, żeby udawać, że nie mam EDS. Mam mieć te choroby, która ona mi wmawia, bo ona tak sobie życzy!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz