poniedziałek, 17 września 2018

PIĄTEK, 31 SIERPNIA 2018

1.07
Podszywa się pod ojca. Stalkuje mnie telefonicznie, mimo że już odłożyłam słuchawkę. A dzwoniła jak zwykle po to, żeby robić przesłuchanie. Odbieram słuchawkę, mówię "słucham", a tam cisza. Czyli już wiem, że żadnej sprawy nie ma, ale zaraz będzie przemoc. I mam rację!
- Co dziś gotujesz?
Ręce mi opadły. Matka jest gorsza niż kościół, chce ciągle zaglądać nie tylko do mojej macicy i pod kołdrę, ale i do garów, lodówki, do szafek. Spytałam ją kilka razy, co chce, jaką ma do mnie sprawę. Nie dowiedziałam się. Usłyszałam tylko, że "chce porozmawiać". Ale to było kłamstwo, bo nie rozmawiała, tylko znowu robiła mi przesłuchanie. I jeszcze poleciała tekstem:
- POWINNAŚ (sic!) się ode mnie uczyć gotować!
Śmiechłam. A czego miałabym się uczyć? Kotletów smażonych z czerwonego mięcha? Żarty sobie stroi? Pytałam ją już, jak zrobić lazanię, to musiałam sama sobie przepis w sieci znaleźć, bo się wymigała od pomocy. I tak jest zawsze. Zawsze oferuje mi pomoc, a jednocześnie nigdy nie można na nią liczyć. To są puste słowa. Już nie wspomnę o tym, jak wiele razy na jej pytanie, jak ma mi pomóc, odpowiadałam szczerze, że ma się ze mną nie kontaktować. To mówi wszystko o "szczerości" jej pytań.

Godzinę później znowu wydzwania. I zaczyna znowu chrzanić od rzeczy. Straszy mnie, że do mnie przyjedzie "sprzątać", chociaż zawsze mam czysto i porządek. Potem usiłuje mnie zmusić, żeby turkusowy obraz, który ma wisieć w sypialni, powiesić zamiast telewizora.
- On tam nie pasuje. Ma wisieć w sypialni.
- Nie, tam zamiast telewizora pasuje jeden duży obraz.
- Nie kłam, tam mają wisieć moje obrazy, których będzie przybywać. Są u Ciebie, bo mi ich nie chcesz oddać.
- Tam pasuje jeden kolor, wybierz sobie jeden kolor.
- Nie! Tam pasują małe obrazy, które sama zrobię i oprawię.

I tak dalej kłamie. Powiedziałam jej już, co tam pasuje i co ma wisieć, a ona nadal kłamie, jakby nie rozumiała, co do niej mówię. Ukradła mi obrazy, które tam mają wisieć, celowo, żeby mnie zmusić do jakiegoś gówna, które by chciała tam powiesić. Dlaczego nie idzie sobie wieszać gówna u sąsiadów, tylko nęka mnie? Czy ona jest normalna? Nie wie, co mi pasuje, więc zamiast o to zapytać, wymyśla jakieś totalne bzdury od czapy zupełnie, bo przecież to nie są moje obrazy, moje hafty ani obrazy namalowane przez kogoś bliskiego, ani nic nie znaczą w żaden sposób, ani nie pasują do niebieskiego - to jak niby miałyby wisieć w MOIM DOMU?! Skład niepasujących gratów bez znaczenia to sobie można robić w piwnicy, nie w domu. Do graciarni zmuszała mnie matka, kiedy u niej mieszkałam, ale na szczęście to już przeszłość. Niech zbiera graty u siebie, a nie mnie je wciska.

***
Chciałam coś przypomnieć czytelnikom bloga, zwłaszcza tym, którym się nie chce czytać, co piszę, tylko zmyślają jakieś bzdury. Pisałam już o tym, po co są na blogu te notki, więc nie będę się powtarzać. Do tego, co już pisałam, dodam tylko, że gdyby te notki były dla czytelników, to przecież wystarczyłyby 2-3, żeby osoby niepewne dowiedziały się, jak wygląda przemoc psychiczna, a osoby doświadczające przemocy - poczuły, że nie są w tym same, że nie muszą tego ukrywać i się wstydzić. Gdyby te notki z kolei były dla mnie, to w ogóle nie byłoby ich na blogu, tylko w moim prywatnym dzienniku, o ile w ogóle bym je pisała, bo dotąd się bez tego jakoś obchodziłam, a rozmawiałam o tym jedynie na terapii, a czasami z przyjaciółmi. I tak zostanie. Nie będę tego zmieniać. Niestety prywatne, niepubliczne, dzienniki się nie liczą, bo nie są dowodem. Notka na blogu - jest. Nie wiem, jak długo będę musiała to tu umieszczać, ale dopóki będę musiała, to będę to robiła. Trochę żałuję, że od początku nie utworzyłam pod te notki oddzielnego bloga, ale byłam durna, bo sądziłam, że po założeniu NK nie będę już musiała, bo policja zareaguje. Niestety tak nie jest. Jak wiecie, nagrywam też rozmowy. Jeszcze lepsze byłyby kamery, ale mnie na nie nie stać. Teraz już wiecie wszystko. Zawsze na blogu wszystko wyjaśniam, wystarczy więc go czytać, zamiast konfabulować.

2.07
Znowu jest to samo! Podszywa się. Wydzwania, ja odbieram telefon od ojca i słyszę matkę:
- Co tam?
Znowu przesłuchanie! Chyba z 10 razy pytałam, o co jej chodzi i z jaką sprawą dzwoni. Słyszałam tylko narzucanie, w co mam się ubrać (mam 42 lata, nie 2, a matka tak dalece chce mieć władzę nade mną, żebym się ubierała, jak mi każe!) i co mam jeść. Stwierdziła, że minęła się z powołaniem, chciałaby mi narzucać, jak mam urządzać mieszkanie, w co się ubierać, jak malować itd. Swego czasu, kiedy miałam partnerów, usiłowała mi narzucać, z kim mam się wiązać i chodzić do łóżka. Gdybym chciała teraz uprawiać seks we własnym domu, to nie mogłabym, bo matka mnie nachodzi dokładnie wtedy, kiedy właśnie uprawia się seks - rano po przebudzeniu! I ona śmie się wypierać, że wcale nie chce mieć władzy i kontroli! Byłaby idealnym kapo w Auschwitz!
Po moim 10. pytaniu, o co jej chodzi, usłyszałam:
- O to mi chodzi, że jak jedziesz do tego lekarza, to każ jej wypisać skierowanie na badania, bo na pewno masz anemię...
Dalej nie słuchałam, rozłączyłam się. Znowu nie miała żadnej sprawy do mnie, tylko chodziło o przemoc. Jak zawsze.

7.07
Podszywa się.
Znowu nie chce powiedzieć, z czym do mnie dzwoni, z jaką sprawą. Zaczyna rozmowę od "Co u ciebie słychać?", czyli od przesłuchania i wyciągnięcia informacji, które wykorzysta przeciwko mnie, jak tylko nadarzy się okazja.

- Co u ciebie słychać?
- To, co zawsze.
- Dlaczego to, co zawsze?
- Bo robię to, co lubię. [nie będę się umartwiać na jej życzenie, a tego ode mnie właśnie oczekuje]
- Powinnaś zacząć wychodzić.

Odkładam słuchawkę. Ona mnie stalkuje znowu wielokrotnie. I robi to na złość mi, bo przecież wie, że już nie odbiorę, skoro wiem, że to ona.

To ja mam zacząć wychodzić. Bo ona mi tak każe. Już pal sześć, że ma gdzieś to, czy ja chcę, lubię i mogę wychodzić. Ale kiedyż to chociaż raz zaproponowała mi, że mnie gdzieś zabierze - z wózkiem, za to bez przemocy? No właśnie. W dodatku jak się umawiam na wyjście z ojcem, to przecież każde takie wyjście mi uniemożliwia!

11.07
Podszywa się. I od pierwszego słowa kłamie.

- Co robisz? Nic jak zwykle na pewno!

Każdy sądzi podług siebie. Ja nie mam na nic czasu, w każdej chwili mogę umrzeć, więc każdą sekundę wykorzystuję na maksa, dlatego robię zawsze kilka rzeczy naraz, a matka tylko mi przeszkadza (nigdy jakoś nie dzwoni wtedy, kiedy nie jestem zajęta, bo nie ma takich chwil!). Kiedy zadzwoniła, akurat jednocześnie czytałam i oglądałam film. Nigdy mi się nie zdarza, żebym siedziała i gapiła się w ekran tak jak ona, nic w tym czasie nie robiąc (przy czym ona gapi się w pudło, nie w jakieś wartościowe programy online). Ale matka nigdy nie skalała się pracą, całe życie nic nie robi, nie ma życia, nie ma pasji, nie ma hobby, nie ma zajęcia, nie ma znajomych ani przyjaciół, a nade wszystko przecież nie czyta, nie rozwija się, nie poszerza horyzontów, nie zdobywa wiedzy, więc uważa, że inni też nic nie robią, tylko się obijają tak jak ona i wiszą na telefonie godzinami, też tak jak ona (oczywiście to ona innych stalkuje, do niej nikt z własnej woli nie dzwoni ani nie pisze). Nawet jak jedzie rzekomo do rodziny, to nie ma u kogo przenocować, bo nikt jej nie chce pod swoim dachem (nawet jej własny brat). Tylko dlaczego tak obrzydliwie kłamie? Aż brak mi słów, żeby uczciwie nazwać to, co ona wyprawia.

Chciała mnie najść, ale oczywiście nie pozwalam. Powiedziałam jej, że tu już nie wejdzie. Znowu mnie wyzywała od nienormalnych, chorych psychicznie. Jak powiedziałam, że ma albo przestać stosować przemoc, albo się nie kontaktować, że za każdym razem, jak się podszywa pod ojca, dostaje szansę, na którą nie zasługuje, i nigdy jej nie wykorzystuje, to się rzuciła z wrzaskiem, że co ja wyprawiam! Coś sobie ubzdurałam! To przez te leki! Mam się leczyć! Jaką szansę! Nie będę jej tu szantażować!

I tak dalej w ten deseń. To mówi wszystko o jej zamiarach. Ona nigdy nie przestanie stosować przemocy, nie ma nawet takiego zamiaru! A nawet gdyby przestała, to i tak dalej będzie stres i strach, bo w każdej chwili będę się spodziewać, że znowu zacznie. To ja już nie chcę kontaktu.


Jeszcze śmie mi oznajmiać, że ma zamiar wynająć malarza do malowania ścian W MOIM (!!!) mieszkaniu! Jak jej nie wstyd, że w ogóle jej coś takiego do głowy przyszło?! Mnie nigdy nie przyszło do głowy meblowanie i rządzenie się w jej mieszkaniu, nawet kiedy tam mieszkałam, byłam zameldowana i miałam prawo! Bo to nigdy nie było moje mieszkanie, tylko tymczasowe miejsce pobytu, nie żaden dom. Dom to jest tam, gdzie nie ma jej.

13.07
To jest coś strasznego, co ona wyprawia. Znowu się podszyła pod ojca, wydzwania i straszy mnie nachodzeniem. Wciska mi do gardła altmed, hochsztaplerstwo i różne kłamstwa, np. leczenie jakimiś wymyślonymi witaminami. Te bzdury wzięła z książki altmedowskiej "Wylecz się sam". Okłamuje mnie, że czyta naukowe artykuły - ale jak się wydało, że nigdy nie czytała żadnej bazy medycznej, to zaczęła kłamać, że czyta czasopisma medyczne. Ale to też kłamstwo, ona czyta tylko brukowce, nie miała w rękach nigdy żadnego pisma medycznego i nie umie podać żadnego tytułu, nawet "Lancetu" nie zna! Wrzeszczy na mnie, że "nie chcę się leczyć", ale znowu kłamie, bo tak naprawdę to znaczy, że nie chcę się leczyć altmedem, bo ona medycyny nie uznaje przecież. Wmawia mi, że nie mam EDS (znowu!), że przecież 10 lekarzy mi powiedziało, że nie mam EDS. Ciekawe jakich, kiedy, gdzie. Wszyscy znający tę chorobę uważają, że ją mam. Na nie był tylko jeden profesor - hochsztapler - ten, który mnie odesłał do gabinetu altmedowego na biorezonans i chelatację, nawet mnie nie badając i nie mając nawet podstawowej wiedzy o 6a! I właśnie tylko takim nieukom i oszustom matka wierzy. Obraża mnie i moją inteligencję, wtryniając mi altmed. Jakoś nie zauważyłam, żeby ci jej oszuści uleczyli ją z psychopatii, a ojca z raka.

Jak zwykle ja nie mam żadnego znaczenia, ja dla niej nie istnieję. ONA chce się nade mną znęcać, więc mam się na to zgadzać, bo ona tak chce! Mam być rzeczą, która się bezwzględnie podporządkuje jej woli. Przecież po to mnie urodziła, nieprawdaż. Jak mówię, że nigdzie z nią na pewno nie pojadę (albo ona, albo ja), to znowu jest awantura, bo przecież ONA CHCE SIĘ ZE MNĄ WIDZIEĆ, więc mam robić, co mi każe!

Dopiero co dosłownie 2 dni temu jej powtarzałam 20 razy, że ma tu nie przyjeżdżać, a ona ma czelność mnie dziś oszukiwać (że to ojciec dzwoni) i znowu straszyć, że tu przyjedzie. Udaje, że to ojciec dzwoni i jest tak bezczelna, że nawet jak oddzwaniam, to telefon ojca odbiera ona! Nie będę już oddzwaniała, skoro dzwoniąc do ojca, i tak mogę się nadziać na nią. Będę wysyłała sms-y, że żyję, żeby nie mogła mnie szantażować najściem i udawać, że ma wymówkę, że się "martwi", bo nie odbieram. Ona uniemożliwia mi kontakt z ojcem całkowicie. Nie mogę ani do niego zadzwonić, ani napisać, ani się z nim spotkać, bo wszędzie jest ona. Ale ojciec najwyraźniej też nie chce kontaktu ze mną, skoro jej na to pozwala. No to nie. Trudno. Nie będę się prosić.


18.07
Dzwonię do ojca w konkretnej sprawie. A on jak zwykle oddaje słuchawkę matce i się zaczyna kłamstwo za kłamstwem. Pod koniec już nie wytrzymałam. Mówię jej, że ma mi oddać teczkę z obrazami. Miała mi je oprawić na urodziny. ZESZŁOROCZNE. Rok minął, obrazy ani nieoprawione, ani nieoddane. Zażądałam, żeby mi je oddała, kiedy ojciec będzie mi zostawiał pilot u ochrony. Nie słucha. Pitoli jakieś bzdury o tym, jak to w naszej rodzinie panuje insulinooporność (to jest kłamstwo, insulinooporność ma każda osoba z nadwagą i otyłością, nie ma to nic wspólnego z rodziną), nie słucha, co do niej mówię! Mówię, że ma nie zmieniać tematu, po raz trzeci w tej rozmowie podkreślam, że ma mi oddać obrazy, a ona to olewa, i leci dalej z kłamstwami nie na temat! A potem będzie kłamać w żywe oczy, że nic jej o obrazach nie mówiłam, mogę się założyć! I pewnie mi ich też nie odda!

Wmawiała mi, że obraz haftowany koralikami (z labradorem) to prezent dla gówniaka (bo ona tak twierdzi), bo mnie nie wolno tego wieszać na ścianie (bo ona tak twierdzi), tylko mam oddać obraz gówniakowi, który nie umie nawet docenić ciężkiej pracy, jaką w haft włożyłam. Pies to przecież zabawka dla gówniaka. Tak mnie obrażała w ten deseń, tylko zapomniała dodać, że to wszystko są kłamstwa. Jak zawsze.

Potem przechodzi na temat menopauzy mojej babci (Wandy), że jej odbiło, zbzikowała, przez rok z domu nie wychodziła! Wiem, do czego dąży. Wcześniej pierniczyła o tym, że można sobie wmówić różne rzeczy niemające miejsca (zapomniała dodać, że to dotyczy tylko NT zewnątrzsterownych!) i że "badania wykazały, że ludzie z PTSD, którzy nie chodzili na terapię, szybko wyzdrowieli, a ci, którzy chodzili, popełnili samobójstwa, więc nie można rozpamiętywać przeszłości!" (zapomniała dodać, że to kłamstwo, i że moje PTSD nie jest z przeszłości, tylko z teraźniejszości i że mi je robi w tym momencie właśnie, kłamiąc mi do słuchawki, więc jak mam "nie wracać do przeszłości", skoro to nie jest przeszłość, a teraźniejszość?!). Ona robi wszystko, żeby przemoc trwała, a jednocześnie żeby udawać, że to nie ona jest winna, tylko ja! Ona jest idealna, tylko ja ciągle "wspominam przeszłość". Nawet gdyby to była prawda, to przecież matka nie staje się mniej winna! Nawet gdyby TERAZ przestała uprawiać przemoc, to to nie zwalniałoby jej przecież z winy, nadal byłaby winna całej tej przemocy, której się dopuściła! Gdyby było tak, jak usiłuje kłamać, to nikt nigdy nie byłby winien niczego, bo każda przemoc staje się przeszłością dnia następnego. Matce by to pasowało, ona byłaby niewinna, a ofiara byłaby winna, bo ciągle tę przemoc pamięta (a poza tym przecież sama się prosiła, nie?). Na szczęście to tak nie działa. Przemocy winien jest wyłącznie sprawca, nigdy ofiara. Nie dajcie sobie nigdy wmówić niczego innego.
Potem się jeszcze nadal pluła o menopauzie.

- Mnie to nie dotyczy, ja już mam menopauzę za sobą, nie chcę tego słuchać.
- Jak to za sobą, to nienormalne, w tym wieku!
- Tak, w tym wieku, tak to jest w EDS!
- Ty nie masz EDSa!

Odkładam słuchawkę. Stężenie kłamstw i przemocy na sekundę jest dla mnie za duże. To nieważne, jaki ona temat podejmie. Każdy temat służy tylko temu, żeby mnie obrażać, wyśmiewać, gnoić i kopać.

Dziś rozmawiałyśmy wyjątkowo długo. Taka długa niewykorzystana szansa na brak przemocy. I jak zawsze nie dowiedziałam się, jaką miała do mnie sprawę. Bo nie miała żadnej. Chodziło tylko o odwalenie przemocy.

22.07
Znowu to samo, jak wyżej. Nie ma co pisać, bo musiałabym pisać to samo. Dodatkowo matka usiłuje się wcisnąć do mojego domu za pomocą ojca, chociaż dobrze wie, że od paru lat w poniedziałki i czwartki nie mogę, bo jest opiekunka, a do tego ona ma tu się nie pojawiać NIGDY, bo tak sobie życzę. Dodatkowo - i wie o tym! - w środę przyjeżdża Maryla i muszę się przygotować! Gdyby jej zależało na kontakcie ze mną, jak twierdzi, to kontaktowałaby się na moich warunkach, a nie na jej. Czyli każdy kontakt oznacza, że kłamie, bo każdy jest przemocą, a nie kontaktem na moich warunkach. Jeszcze mi wmawia, że rzekomo ja nie mam żadnych zajęć! Mimo że wie, że mam 6a, które zabiera mi prawie całe życie, a zostawia jedynie 5-6h na dobę, podczas których mam tyle zajęć, że nigdy nie zdążam ich wykonać. Cóż, każdy sądzi podług siebie. To ona nie ma żadnych obowiązków - nie ma dzieci, nikogo pod opieką, żadnej pracy, pasji, hobby, zajęć, znajomych, zwierząt, a mąż jest pełnoletni. Nic nie robi po całych dniach przez całe życie i jeszcze bezczelnie żąda, żeby to inni, zajęci, dostosowywali się do niej. Ojciec przynajmniej zarobił na swoją emeryturę, ale matka nigdy palcem nie kiwnęła!

25.07
Ojciec mnie oszukał. Miał mi przywieźć pilota, zamiast tego wtrynił mi matkę. Wpierdzieliła mi się do domu ze swoim ciągnącym się smrodem. Nie wiem, co ona ma za manię z tym smrodem, jak jej nie wstyd. Bo można śmierdzieć z różnych powodów, z choroby, od potu, bo gorąco - i te smrody można wybaczyć, bo nie są zależne od człowieka, ale nie, ona świadomie i celowo oblewa się cuchnącym smrodem! Takim duszącym, że oddychać się nie da. Mało tego, ten smród się wczepia we wszystko, siedzę teraz przy biurku i moja bluzka jej smrodem jedzie! Obrzydliwe! Matka wnosi mi taki smród i zaraz się drze, żebym otworzyła okno, bo śmierdzi! No to trzeba było nie przynosić tego cuchu!

Po roku, po kilkunastokrotnym żądaniu, żeby mi oddała obrazy, matka przywiozła mi dziś jeden - Afremova. I mówi, że najadła się wstydu u stolarza! Bo stolarz ją wyśmiał, że kicz do oprawienia przynosi. Po pierwsze. Teraz wreszcie zaznała, jak to jest doświadczać takiej przemocy, bo takie teksty nieproszone to zwykła przemoc. Po drugie. Najwyraźniej i stolarz, i matka to kulturowi idioci. Jak można nie rozpoznać tak sławnego obrazu jak Afremova?! On ma tak charakterystyczny styl, że nawet jak się nie zna jego obrazów, to rozpoznaje się w sekundę, że to jego! No ale tu jednak trzeba by ogarniać minimum kultury. Co dziwne, nie doczepił się do matki boskiej, a to właśnie jedyny kiczowaty obraz, jaki zrobiłam. Pewnie na kolanach lata do kościółka i nie zauważa, jaki tam jest kicz. Kultury od kiczu nie odróżnia.

Jak ją wyprosiłam, to jeszcze w drzwiach się darła, że jestem agresywna (ja?! to ja ją nachodzę?!) i że umrę (grozi mi? przecież już wszyscy wiedzą, że mnie podżega do samobójstwa).

18.08
Jak widzicie, od jakiegoś czasu nie mam siły ciągle zapisywać, co mi robi matka. Mój stan się ostatnio znacznie pogorszył, wysiadło wszystko naraz. Zawsze jak jestem w gorszym stanie, to jestem jeszcze bardziej podatna na zranienie, bo mam jeszcze mniej siły, żeby się bronić, więc matka to skwapliwie wykorzystuje. Wydzwania teraz codziennie po kilkanaście razy! Tylko po to, żeby się znęcać, bo pomocy nie mam od niej przecież żadnej. Usłyszałam ostatnio parę rzeczy, np. że mam się przyzwyczajać do myśli, że pójdę do pracy (taka odzywka do osoby niezdolnej do pracy od kilku lat, a co! w dodatku słyszę ją od pasożyta, który nie pracował nigdy, jak jej nie wstyd?); albo że mam sobie sama pójść do przychodni (sic!); albo przed chwilą - że wszystko (czyli EDS6a! LOL) mam od bunondolu. No wiadomo, choroby genetyczne łapie się od leków, nie od matek, nie wiedzieliście? Od jej znęcania co noc teraz boli mnie serce ze stresu i strachu, że mnie najdzie.

19.08
Matka znowu przechodzi samą siebie. Napisała mi maila z samymi kłamstwami. Usiłuje też zrobić ze mnie psychicznie chorą. Wmawia mi np., że jej mówiłam, że widziałam białe słonie chodzące po sali, od opiatów. Usiłuje mi też wmawiać, że wszy, którymi mnie zarażono w szpitalu na Szaserów, to też halucynacja od opiatów. No to proszę, mam dowód na to, że matka jak zwykle zmyśla i jest psychicznie chora, skoro rzeczywistość uważa za urojenie. To jest wesz, którą wyjęłam sobie z głowy, kiedy się z nimi bujałam przez kilka miesięcy, wesz, którą według mojej matki sobie wymyśliłam, bo biorę bunondol:






Napisałam matce, że ma mnie teraz przeprosić albo się nie kontaktować. Ale kto by uwierzył, że to zrobi? Przecież po diagnozie też mnie nie przeprosiła. Za lata przemocy też nie. Przecież nie odpuści z własnej woli przemocy.

Matka znowu oczywiście podszyła się pod ojca, napisała z jego maila. I widać, że to nie ona pisała, tylko on. To teraz to już matrix: ojciec podszywający się pod matkę podszywającą się pod ojca. Ja już nie mam siły na te piętrowe intrygi. :(

BTW, leków, które mi ukradła właśnie podczas tego pobytu w szpitalu, nadal mi nie oddała.

Odkąd wróciłam z soru, matka stalkuje mnie po kilkanaście razy dziennie! W sumie chyba z 60 razy w ciągu niecałego tygodnia!

Edit: idzie w zaparte. I dalej kłamie, że przecież "nie pokazałam jej tych wszy, więc ich nie było" (a przecież nachodziła mnie w tym okresie jak zawsze i widziała gnidy, które zostały nawet wtedy, kiedy już wytępiłam wszy! widziała też preparaty, które stosowałam). Nadal też kłamie o jakichś białych słoniach. Ona nie ma problemów ze snem, zdrowa fizycznie jest, skoro je widzi, to sama ma jakieś urojenia. Ja nigdy takich nie miałam.

31.08
Znowu stalking telefoniczny. Z bloga wiecie, w jakim jestem stanie od 2 tygodni. Dziś w nocy miałam przez wiele godzin kolkę nerkową, zasnęłam dopiero o 10, bo dopiero wtedy ból zelżał (ale nie minął). Matka do mnie z rykiem, dlaczego nie wychodzę! To jest psycholka. Jak ona miała kolkę żółciową, to zachowywała się skandalicznie. Tarzała się po podłodze! Mimo że poza kolką nie miała żadnego innego bólu, totalnie nic, to nie wychodziła, nic nie robiła, nie czytała, niczym się nie zajmowała, tylko stękała i tarzała się po podłodze. Ze wszystkimi edesowskimi bólami naraz - ja się tak nie zachowywałam nigdy, nawet jako dziecko. A ona do mnie wylatuje z tekstem "dlaczego nie wychodzisz?! nie rób z siebie kaleki!"

Mało tego. Zamiast pisać maile (oboje mogą, są zdrowi, nie mają demencji, mają sprawny komputer i Internet), matka mnie stalkuje telefonicznie. Jak jej po raz milionowy mówię, że nie mogę rozmawiać przez telefon, to ona znowu z tekstem "dlaczego?!", mimo że zna przecież moją diagnozę.

Jutro mam urodziny. Od kilku dni panicznie się boję, że mnie najdzie, że nie puści mi tych urodzin płazem, nie przepuści takiej okazji. Więc do stanu zdrowia dochodzi permanentny stan lękowy wywołany przez nią.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz