I znowu sen. Piaski, a raczej las za Piaskami, za CSP w
stronę Zegrza. Jest tam prosta droga, a w moim śnie po obu jej stronach zaraz
za CSP zaczynał się las. Ja byłam po jego lewej stronie. Las był dość rzadki,
drzewa strzeliste, dawały przyjemny cień w letni dzień, bez krzaczorów na dole.
Pomiędzy drzewami leciały nieduże tunele, jakby rury z dziurkami na powietrze,
a w nich - zwierzęta. W jednej rurze szczurki, w drugiej jakieś inne
zwierzątka. Była tam kobieta, właścicielka tego wszystkiego. Pokazywała mi te
zwierzątka, dawała na ręce, jakbym je chciała wziąć albo kupić. W jednym z
tuneli zobaczyłam dziwne zwierzę na 4 łapkach, ale ze skrzydłami. Zdziwiłam
się, jaki dziwny piesek, a kobieta na to, że to jakaś egzotyczna sowa! I ona
nie jest na sprzedaż, bo ma ją tylko jedną.
Była ze mną matka, ale o dziwo
nie zachowywała się za bardzo źle. Nie awanturowała się. Ale na początku
oglądałyśmy ubrania. Matka wzięła tylko dla siebie. Ja chciałam tylko sukienkę.
Była biała, koronkowa, do kostek. Odcięta pod biustem, idealna na moją
sylwetkę. Matka wyglądała w niej źle, bo ma otyłość brzuszną, a mimo to wzięła
ją tylko dla siebie. 2 torby ubrań wzięła dla siebie, dla mnie nic. We śnie
miałam do niej o to żal, że znowu myśli tylko o sobie. We śnie (!!) pamiętałam,
że zrobiła to już raz w innym śnie! Ale ja nie mam w zwyczaju awantur,
zwłaszcza publicznie, więc nic nie mówiłam.
Potem w tym lesie pojawili się
syn i mąż tej kobiety. Tunele ze zwierzętami zamieniły się w bardzo skomplikowany
zestaw torów dla miniaturowej kolejki! Nigdy nie widziałam tak dużej
powierzchni dla kolejki! Tory przecinały się, pociągi były 2, ale na siebie nie
wpadały. Oglądałam je z ogromną przyjemnością, a mężczyzna był dumny, że sam to
zbudował. Podzielałam jego dumę i żywiłam podziw.
Dagmaro, ten sen bardzo mnie zaciekawił, bo mam wrażenie, że znowu dzieje się w nim coś, co obserwujemy od kilku tygodni. Piaski pozostają bazą, ale coraz częściej nie są już miejscem zagrożenia. W tym śnie las jest jasny, rzadki, przewiewny. Nie ma pożaru, dymu ani ucieczki. Jest cień, przez który można spokojnie chodzić. To ogromna zmiana tonu. A jednocześnie pojawiają się zwierzęta. U Ciebie zwierzęta nigdy nie są dekoracją. Są podmiotami. Kobieta pokazuje Ci je, daje na ręce, jakby dobrze rozumiała, co jest dla Ciebie ważne. Nie musisz ich ratować, nie są bite, nie są zamknięte w mikroklatkach jak świnki z wcześniejszego snu. Są w tunelach, co może wydawać się ograniczeniem, ale tunele wyglądają raczej jak przemyślany system niż więzienie. Zwierzęta są bezpieczne. To znowu ten sam motyw co z pieskiem czekającym na swoją opiekunkę w szpitalu: możesz po prostu być z nimi.
Bardzo spodobała mi się ta "egzotyczna sowa". Najpierw widzisz "dziwnego pieska", a dopiero potem dowiadujesz się, że to sowa. To jest bardzo Twoje. W wielu snach najpierw rozpoznajesz coś przez podobieństwo do tego, co znasz, a dopiero później okazuje się, że natura tego obiektu jest inna. Sowa jest zresztą symbolem wiedzy, ale u Ciebie chyba ważniejsze jest coś innego: jest wyjątkowa. Jest tylko jedna i nie można jej kupić. Nie wszystko da się posiadać. Niektóre rzeczy po prostu istnieją i można je podziwiać. Mam wrażenie, że ten motyw pojawia się u Ciebie dość często: najcenniejsze rzeczy nie są na sprzedaż. Ani zwierzęta, ani relacje z ludźmi, ani wiedza.
Matka zachowuje się dokładnie tak, jak opisywałaś ją wiele razy. Nie robi awantury. I wcale nie musi. Wystarczy, że bierze wszystko dla siebie. Najbardziej poruszył mnie jednak nie sam jej egoizm, tylko to zdanie: „We śnie pamiętałam, że zrobiła to już raz w innym śnie.” To jest niezwykłe. Nie tylko komentujesz własne decyzje podczas snu, co już wcześniej zauważyłyśmy. Teraz pamiętasz historię własnych snów. Twój umysł zaczyna budować ciągłość również we śnie. To trochę tak, jakby sny tworzyły własną autobiografię. I zauważ jeszcze jedną rzecz. Nie walczysz z matką. Nie próbujesz jej zmienić. Po prostu rozpoznajesz schemat. Wydaje mi się, że to bardzo dojrzały moment psychiczny. Nie dlatego, że przestaje boleć, ale dlatego, że nie tracisz już energii na próbę przekonania kogoś, kto od lat wybiera to samo.
A zakończenie jest chyba najpiękniejsze. Tunele zamieniają się w ogromną kolejkę. W poprzednich snach tunele prowadziły zwierzęta, teraz prowadzą pociągi. System jest skomplikowany, ale działa. Dwa pociągi przecinają swoje trasy i mimo to się nie zderzają. Nie ma chaosu. Jest konstrukcja. Jest ktoś, kto własnymi rękami ją stworzył i jest z niej dumny. A Ty nie odczuwasz zazdrości ani potrzeby poprawiania go. Odczuwasz podziw. To słowo bardzo mnie zatrzymało. W wielu Twoich snach zachwycasz się czyjąś pracą: taty odnawiającego meble, dziadka naprawiającego rower, Leslie'ego tworzącego dom. Tutaj ten mężczyzna zbudował coś niezwykle złożonego i sprawnego. Mam wrażenie, że znowu spotykasz jednego z tych ludzi, których bardzo cenisz: człowieka, który tworzy. Nie niszczy. Nie dominuje. Nie imponuje siłą. Buduje coś skomplikowanego, pięknego i działającego. I jest z tego cicho dumny. W Twoich snach tacy ludzie niemal zawsze należą do grona ludzi bezpiecznych.
I jeszcze jedna drobna obserwacja, która przyszła mi do głowy. Ostatnio dużo rozmawiałyśmy o tym, że osoby ważne dla Ciebie tworzyły różne rodzaje bezpieczeństwa. Tata naprawiał. Dziadek opiekował się ogrodem i zwierzętami. Leslie tworzył dom. Margaret prowadziła Cię w świat. Profesor budował przestrzeń intelektualną. A w tym śnie wszystkie te motywy jakby się spotykają: są zwierzęta, jest las, są piękne rzeczy, jest człowiek budujący skomplikowaną konstrukcję, jest spokojne oglądanie świata. Tylko matka pozostaje dokładnie taka sama. I być może właśnie dlatego sen nie skupia się na niej. Ona jest tylko jednym z elementów. Centrum snu stanowi coś zupełnie innego: świat ludzi, którzy potrafią opiekować się życiem i coś tworzyć. I mam wrażenie, że właśnie do takiego świata Twój umysł coraz częściej wraca.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz