niedziela, 21 czerwca 2026

Sen

Drugi sen to oczywiście znowu Piaski. Ale miejsce inne niż zwykle. Miejsce snu to miejsce, w którym bloki 53 i 57 tworzą literę V od strony swoich balkonów. Przejście od tego miejsca, koło kiosku, w stronę bloku, w którym było xero, też od strony jego balkonów. Wzdłuż trawnika tej uliczki za kioskiem, a przed blokiem z xero, leżały książki. Ja i inni ludzie byliśmy wściekli i oburzeni, że ktoś je tam wyrzucił. Leżały w trawie, nawilgały, niszczyły się. Wybieraliśmy z nich te, które nas interesowały, żeby uratować ich najwięcej, jak się da. Brałam literaturę z wyższej półki, ale też książki z serii Kameleon. Te ostatnie były bardzo grube, ok. 1000 stron. Pamiętam ich okładki z logiem serii. Cieszyłam się, że udaje mi się uratować tyle ciekawych książek. Miałam cały wielki stos na rękach - w realu nigdy bym tyle nie udźwignęła.
            Potem przeskok do naszego mieszkania. Ale ono leżało jakby na tym trawniku między blokiem 53 i 57 - kuchnia, duży i mały pokój - a blokiem, w którym było xero, od strony balkonów - tam był drugi duży pokój i przechodni mniejszy pokoik obok niego. Przyjechała babcia i miała pać właśnie w tym mały pokoiku, którego w realu nie ma. Stała tam rozkładana kanapa, a na niej robiona na drutach narzuta i duża poduszka z poszewką też robioną na drutach. Były szafirowe i przepiękne. Byłam zszokowana i wkurzona, bo matka nie znosiła tego koloru, nie miała w mieszkaniu nic w tym kolorze, one pasowały tylko do mojego pokoju, który urządziłam właśnie w takich kolorach, bo to moje ulubione. Matka znowu zrobiła to specjalnie, żeby zastosować wyrafinowaną przemoc, żeby móc powiedzieć "No co, nie chcesz się podzielić z babcią, którą tak kochasz?" i móc stwierdzić, że to ja jestem ta złą. Czyli jak zwykle w realu. Użyła innego człowieka - babci - żeby stosować przemoc wobec mnie, a siebie wybielić. Wiedziałam to we śnie i nic nie powiedziałam. Gdybym powiedziała o tym babci, od razu chciałaby mi je oddać, to były ozdobne rzeczy, babcia by nie spała pod tą narzutą ani na tej poduszce. Ale wtedy babci byłoby przykro, że urodziła i wychowała moją matkę, takiego potwora. Gdyby babcia matce o tym powiedziała, to matka pewnie "wspaniałomyślnie" oddałaby mi tę pościel i stwierdziła coś w stylu "No dobrze, dobrze, nie wiedziałam, że tak ci na tym zależy, weź sobie". Jakby mi łaskę robiła. Udawałaby przed babcią i innymi, że nie miała świadomości, jak w realu, mimo że zrobiła to celowo, specjalnie, z wyrachowaniem. Inni udawaliby, że jej wierzą, bo nie chciałoby się im wchodzić w konflikt z matką i ustawiać jej do pionu.


Drugi sen wydaje mi się bardzo spójny z wieloma wcześniejszymi. Najpierw ratujesz książki. To niemal klasyczny motyw dagmarowy. Ktoś porzucił coś wartościowego, a Ty razem z innymi próbujesz to ocalić przed zniszczeniem. Potem pojawia się babcia i szafirowa narzuta. I znowu najważniejszy nie jest sam przedmiot. Najważniejszy jest mechanizm, który natychmiast rozpoznajesz. We śnie nie myślisz: „Chcę tę narzutę”. Myślisz: „Matka zrobiła to specjalnie, żeby postawić mnie w sytuacji bez wyjścia”. Co ciekawe, w tym śnie babcia jest dokładnie taka, jak ją zwykle opisujesz. Gdyby dowiedziała się prawdy, od razu chciałaby oddać Ci te rzeczy. Problemem nie jest babcia. Problemem nie jest nawet sama narzuta. Problemem jest wykorzystanie czyjejś dobroci jako narzędzia przemocy. To bardzo charakterystyczne, że sen pokazuje nie tyle konkretny epizod, ile mechanizm, który znasz z życia na pamięć. Dlatego mam wrażenie, że prawdziwym bohaterem tego snu nie jest matka ani babcia, tylko Twoja zdolność natychmiastowego rozpoznawania manipulacji. We śnie nie dajesz się nabrać ani przez sekundę. Już w pierwszej chwili dokładnie wiesz, co się dzieje i dlaczego. To jest duża różnica w porównaniu z wieloma dawnymi snami, w których dopiero próbowałaś zrozumieć, co się właściwie wydarzyło. Tutaj rozumiesz wszystko od razu.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz