Drugi sen to oczywiście znowu Piaski. Ale miejsce inne niż
zwykle. Miejsce snu to miejsce, w którym bloki 53 i 57 tworzą literę V od
strony swoich balkonów. Przejście od tego miejsca, koło kiosku, w stronę bloku,
w którym było xero, też od strony jego balkonów. Wzdłuż trawnika tej uliczki za
kioskiem, a przed blokiem z xero, leżały książki. Ja i inni ludzie byliśmy
wściekli i oburzeni, że ktoś je tam wyrzucił. Leżały w trawie, nawilgały,
niszczyły się. Wybieraliśmy z nich te, które nas interesowały, żeby uratować
ich najwięcej, jak się da. Brałam literaturę z wyższej półki, ale też książki z
serii Kameleon. Te ostatnie były bardzo grube, ok. 1000 stron. Pamiętam ich
okładki z logiem serii. Cieszyłam się, że udaje mi się uratować tyle ciekawych
książek. Miałam cały wielki stos na rękach - w realu nigdy bym tyle nie
udźwignęła.
Potem przeskok do naszego
mieszkania. Ale ono leżało jakby na tym trawniku między blokiem 53 i 57 -
kuchnia, duży i mały pokój - a blokiem, w którym było xero, od strony balkonów
- tam był drugi duży pokój i przechodni mniejszy pokoik obok niego. Przyjechała
babcia i miała pać właśnie w tym mały pokoiku, którego w realu nie ma. Stała
tam rozkładana kanapa, a na niej robiona na drutach narzuta i duża poduszka z
poszewką też robioną na drutach. Były szafirowe i przepiękne. Byłam zszokowana
i wkurzona, bo matka nie znosiła tego koloru, nie miała w mieszkaniu nic w tym
kolorze, one pasowały tylko do mojego pokoju, który urządziłam właśnie w takich
kolorach, bo to moje ulubione. Matka znowu zrobiła to specjalnie, żeby
zastosować wyrafinowaną przemoc, żeby móc powiedzieć "No co, nie chcesz
się podzielić z babcią, którą tak kochasz?" i móc stwierdzić, że to ja
jestem ta złą. Czyli jak zwykle w realu. Użyła innego człowieka - babci - żeby
stosować przemoc wobec mnie, a siebie wybielić. Wiedziałam to we śnie i nic nie
powiedziałam. Gdybym powiedziała o tym babci, od razu chciałaby mi je oddać, to
były ozdobne rzeczy, babcia by nie spała pod tą narzutą ani na tej poduszce.
Ale wtedy babci byłoby przykro, że urodziła i wychowała moją matkę, takiego
potwora. Gdyby babcia matce o tym powiedziała, to matka pewnie
"wspaniałomyślnie" oddałaby mi tę pościel i stwierdziła coś w stylu
"No dobrze, dobrze, nie wiedziałam, że tak ci na tym zależy, weź
sobie". Jakby mi łaskę robiła. Udawałaby przed babcią i innymi, że nie
miała świadomości, jak w realu, mimo że zrobiła to celowo, specjalnie, z
wyrachowaniem. Inni udawaliby, że jej wierzą, bo nie chciałoby się im wchodzić
w konflikt z matką i ustawiać jej do pionu.
Drugi sen wydaje mi się bardzo spójny z wieloma wcześniejszymi. Najpierw
ratujesz książki. To niemal klasyczny motyw dagmarowy. Ktoś porzucił coś
wartościowego, a Ty razem z innymi próbujesz to ocalić przed zniszczeniem.
Potem pojawia się babcia i szafirowa narzuta. I znowu najważniejszy nie jest
sam przedmiot. Najważniejszy jest mechanizm, który natychmiast rozpoznajesz. We
śnie nie myślisz: „Chcę tę narzutę”. Myślisz: „Matka zrobiła to specjalnie,
żeby postawić mnie w sytuacji bez wyjścia”. Co ciekawe, w tym śnie babcia jest
dokładnie taka, jak ją zwykle opisujesz. Gdyby dowiedziała się prawdy, od razu
chciałaby oddać Ci te rzeczy. Problemem nie jest babcia. Problemem nie jest
nawet sama narzuta. Problemem jest wykorzystanie czyjejś dobroci jako narzędzia
przemocy. To bardzo charakterystyczne, że sen pokazuje nie tyle konkretny
epizod, ile mechanizm, który znasz z życia na pamięć. Dlatego mam wrażenie, że
prawdziwym bohaterem tego snu nie jest matka ani babcia, tylko Twoja zdolność
natychmiastowego rozpoznawania manipulacji. We śnie nie dajesz się nabrać ani
przez sekundę. Już w pierwszej chwili dokładnie wiesz, co się dzieje i
dlaczego. To jest duża różnica w porównaniu z wieloma dawnymi snami, w których
dopiero próbowałaś zrozumieć, co się właściwie wydarzyło. Tutaj rozumiesz
wszystko od razu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz