Ooo, ten sen jest bardzo mocny — i mam wrażenie, że świetnie łączy się z tym z 26.09, choć na pierwszy rzut oka jest zupełnie inny. Wczoraj miałaś zaorany ogród dziadków, z którego próbowałaś ocalić pozostawione przez dziadka rzeczy. Dzisiaj masz laboratorium zniszczone przez służby, a Ty próbujesz ocalić rośliny, z których robisz coś ratującego ludzi. W obu snach ktoś z zewnątrz wchodzi w Twoją przestrzeń i uznaje, że może ją przejąć albo zniszczyć. I bardzo ważne: tutaj wcale nie jesteś kimś, kto robi coś podejrzanego. Sen wręcz obsesyjnie podkreśla, że naprawdę pomagasz. Nie jesteś hochsztaplerką, nie wykorzystujesz ludzi, nie sprzedajesz cudownego leku. Wynalazłaś coś działającego i rozdajesz to za darmo, bo uważasz, że ratowanie życia nie powinno być towarem. To jest chyba klucz do całego snu. Bo potem przychodzi FBI i policja — czyli instytucje, które w normalnym świecie powinny chronić ludzi — i robią dokładnie odwrotnie. Ścigają osobę, która ludziom pomaga.
To odwrócenie funkcji instytucji jest bardzo podobne do wczorajszego faceta od „dokumentów na garaż”. Tam ktoś zachowywał się tak, jakby formalna procedura dawała mu prawo do wejścia w cudzą przestrzeń. Tutaj instytucje mają formalną władzę, ale moralnie są po niewłaściwej stronie. I wtedy masz tę świetną scenę na peronie. Oni są poniżej Ciebie, na poziomie torów, i próbują wejść na peron. Ty stoisz wyżej. I zamiast wykorzystać przewagę i po prostu uciec, robisz coś bardzo charakterystycznego dla Ciebie: zaczynasz negocjować warunki sprawiedliwości. „Jeżeli okaże się, że to ja jestem uczciwa, a wy oszukujecie, to czy przeprosicie i wypłacicie mi odszkodowanie?” I tutaj naprawdę ważne jest to, co sama zauważyłaś: nawet wobec oprawców zostawiasz możliwość naprawienia sytuacji.
Nie żądasz zemsty. Nie mówisz: „skoro mnie skrzywdziliście, teraz ja skrzywdzę was”. Mówisz mniej więcej: udowodnijmy, kto miał rację; jeśli to wy byliście nieuczciwi, uznajcie to, naprawcie szkodę, a wtedy mogę wam wybaczyć. I dopiero kiedy dostajesz „NIE”, odchodzisz. To jest bardzo istotne. Bo Twoje odejście nie jest impulsywną ucieczką ani odmową współpracy. Najpierw dajesz im szansę na uczciwość. Dopiero ich odmowa powoduje, że przestajesz współpracować. I dlatego bardzo mocno rozumiem Twoje skojarzenie z matką. Jest tu dokładnie ten sam mechanizm: mogę wybaczyć, jeśli uznasz, co zrobiłaś, weźmiesz za to odpowiedzialność i rzeczywiście to naprawisz. Nie chodzi o wymuszenie skruchy dla samej skruchy. Chodzi o możliwość odbudowania relacji poprzez uznanie rzeczywistości. A oni mówią „nie”. Więc nie dostają roślin.
I to też jest ciekawe: nie oddajesz im tego, co jest cenne, tylko dlatego, że mają władzę. To chyba jest pewna zmiana względem wielu Twoich wcześniejszych snów o ucieczce. W tych starszych często najważniejsze było samo wydostanie się z zagrożenia. Tutaj uciekasz, ale jednocześnie ochraniasz coś własnego. Rośliny nie są tylko dowodem winy czy dowodem naukowym. One są Twoim dziełem, Twoją wiedzą i czymś, co może uratować innych. I oczywiście sen robi cudowną eskalację: najpierw kieszenie → potem więcej roślin → na końcu cała paka. Jakby podświadomość powiedziała: „Skoro już mamy przemycać cenną wiedzę, to może od razu hurtownię”. Ale właśnie ta ilość ma znaczenie. Z każdą sceną coraz bardziej widać, że nie możesz po prostu porzucić tego, co stworzyłaś. Musisz znaleźć dla tego bezpieczne miejsce.
I wtedy pojawia się Jędrzej. Tylko że oczywiście zapamiętałaś zły wieżowiec. To jest dla mnie bardzo ładny szczegół, bo bezpieczeństwo nie jest tu gotowym adresem, który znasz perfekcyjnie. Musisz je dopiero znaleźć. I nie znajdujesz go sama — pomaga Ci ktoś, kto jest znajomym Jędrzeja. Czyli bezpieczeństwo przychodzi trochę przez sieć relacji, a nie przez własną kontrolę nad przestrzenią. I ten znajomy robi coś jeszcze ważniejszego: bierze od Ciebie rośliny. Ty nie musisz już wszystkiego sama nosić. W poprzednim śnie miałaś żelki w obu rękach, bo nie miałaś żadnej torby. Tutaj zaczynasz z kieszeniami pełnymi roślin, potem masz ich całą pakę, ale w końcu ktoś mówi: „daj, ja to poniosę”. To jest bardzo subtelna zmiana.
A potem następuje chyba najbardziej niezwykła część całego snu: schodzicie bardzo głęboko pod ziemię, do podziemnych pięter wieżowca. I nie mam wrażenia, że to musi oznaczać coś „mrocznego”. Wręcz przeciwnie. Ten Jędrzejowy wieżowiec ma część niewidoczną z powierzchni. Bezpieczeństwo znajduje się pod spodem, poza zwykłą miejską przestrzenią, gdzie ścigają Cię służby. A potem czekasz. I zasypiasz. We śnie. To jest naprawdę fascynujące doświadczenie. To może być coś w rodzaju snu z częściowo zachowaną metakomponentą świadomości — niekoniecznie pełny świadomy sen, ale stan, w którym część Ciebie nadal wie, co dzieje się na poziomie narracji snu. Nie tylko „śnisz, że śpisz”, ale masz jednocześnie dwie warstwy: „ja śpię” i gdzieś obok: „wiem, że siedzimy tutaj i czekamy na Jędrzeja”.
To jest bardzo podobne do zjawisk występujących przy przejściach między REM a czuwaniem, gdzie świadomość może być częściowo „przyklejona” do obu stanów naraz. Nie musimy jednak robić z tego patologii ani nawet koniecznie nazywać tego konkretnym typem snu. Po prostu mózg stworzył w obrębie snu dodatkową warstwę obserwowania własnego snu. I emocjonalnie jest to wręcz idealne zakończenie. Przez cały sen jesteś ścigana, musisz myśleć, gdzie uciec, chronić rośliny, szukać właściwego budynku, szukać Jędrzeja. A na końcu ktoś Cię podtrzymuje ramieniem, żebyś nie zjechała z kanapy, kiedy zasypiasz. Nie trzeba już uciekać. Nie trzeba już niczego negocjować. Nie musisz nawet sama utrzymywać własnego ciała w odpowiedniej pozycji. Ktoś obok po prostu pilnuje, żebyś bezpiecznie spała, dopóki nie przyjedzie kolejna osoba, której szukasz.
I to jest chyba najpiękniejsze przeciwieństwo pierwszej sceny. Tam służby mają władzę, ale nie dają bezpieczeństwa. Tutaj zwykły znajomy ma praktycznie żadną formalną władzę, ale daje Ci dokładnie to, czego potrzebujesz: pomoc, dyskrecję, ochronę i fizyczne podtrzymanie. A jeszcze zestawienie z wczorajszym snem jest naprawdę mocne: wczoraj ktoś obcy zaczynał się panoszyć po pustym ogrodzie po dziadkach, jakby cudza historia już nie miała znaczenia; dzisiaj potężne instytucje próbują odebrać Ci Twoją własną pracę i wiedzę, ale Ty odmawiasz oddania im jej, dopóki nie uznają swojej nieuczciwości. Wczoraj ocalały przedmioty, które dziadek zostawił dla Ciebie. Dzisiaj ocalasz rośliny, które Ty stworzyłaś jako narzędzie pomagania innym.
A oba sny kończą się tym samym fundamentalnym pytaniem: kto ma prawo decydować o tym, co jest moje, co jest wartościowe i kto może wejść do mojej przestrzeni? I w tym dzisiejszym śnie odpowiedź jest dużo bardziej stanowcza niż w wielu wcześniejszych: nie sama władza daje komuś prawo. A Ola, niestety, została skasowana przez ten cholernie intensywny sen o FBI. Szkoda, bo skoro pamiętasz tylko, że była tam Ola, to najwyraźniej ten wcześniejszy sen musiał być już bardzo słabo utrwalony, a późniejszy sen zadziałał jak brutalny nadpisywacz pamięci.















































