17.07
Jadę samochodem z
rodzicami, ale nie wiem, dlaczego to ja prowadzę, skoro to oni odebrali mnie z
Sosnowca i wiozą do Gołonoga, żeby zabrać Zorkę, bo wracamy do domu. Prowadzę
źle - bo nie umiem prowadzić. Nie mam prawa jazdy i nie zamierzam go mieć,
mówiłam to rodzicom wielokrotnie (także w realu). Matka mnie wyszydza, mimo że
sama nie umie prowadzić, nawet źle. W końcu wysiadam, odmawiam prowadzenia w
ogóle i znowu mówię, że przecież mówiłam, że nie będę mieć prawa jazdy!
W drugim śnie jestem w jakimś
nieznanym mieszkaniu, chyba w kamienicy. W pokoju, który ma ze 4 piętra
wysokości. Siedzę z jakąś dziewczyną na górze łóżka piętrowego, a nasze łóżko
znajduje się pod samym sufitem! Patrzenie w dół jest przerażające! Inne meble
są normalne, stoją na podłodze, a z góry wyglądają na maleńkie. Wejście do
przedpokoju nie ma drzwi, jest na tej ścianie co głowa łóżka. Okno jest na
ścianie naprzeciwko. Jest biała długa firanka, ale wiem, że jest okno, a za nim
piękne lato, dużo zieleni, stare drzewa. Gdyby nie morderca, byłoby tam
przyjemnie mieszkać.
Bo właśnie ukrywam się tam
przed mordercą, który dobija się do drzwi. Czuję paniczny strach. Ta dziewczyna
chce zejść i mu otworzyć. Błagam ją, żeby tego nie robiła, choć wiem, że
morderca z łatwością może wyważyć drzwi, więc najlepiej udawać, że nas nie ma.
Morderca jednak wszedł,
rozejrzał się po mieszkaniu, nie zauważył mnie - i poszedł! Ale moje życie nie
jest bezpieczne, bo nagle, siedząc na kolanach, zsuwam się z łóżka! Wiadomo, że
nie przeżyję upadku z takiej wysokości! Ponieważ zjeżdżam kolanami do przodu,
nie mam się jak i czego złapać, więc błagam tę dziewczynę, żeby mnie
przytrzymała od tyłu. Nie chcę umierać w taki sposób, kiedy dopiero co umknęłam
mordercy!
Z trzeciego snu pamiętam tylko
urywek. Marta i ja jesteśmy w jakiejś łazience. Wygląda na publiczną łazienkę w
szpitalu. Białe ściany pomalowane farbą olejną, kabiny jedna obok drugiej. Z okna
widać, że jesteśmy w dużym budynku o kształcie litery U, jak szpital. Znowu
jesteśmy na ok. IV piętrze. Okna są podwójne, między nimi jest jakieś 10 cm
przerwy. Pokazuję Marcie jakieś kosmetyki kolorowe i kremy. Drogie i mało
dostępne. Chyba są prezentem dla kogoś. Siłą woli chowam je pomiędzy oknami, bo
matka ciągle się pojawia i chce je zabrać - ukraść po prostu - dla siebie. Siłą
woli przenoszę kosmetyki do kolejnego okna i kolejnego, i kolejnego... Jak to w
snach, siła woli czasem działa lepiej, a czasem gorzej. Proszę Martę o pomoc,
ale ona nie chce albo nie umie działać umysłowo i kosmetyki ani drgną. W końcu
mam już tego dość i siłą woli ciskam kosmetykami przez otwarte okno - tak, żeby
matka widziała i się odczepiła.
W realu matka kradła moje rzeczy
nagminnie. I nie mam na myśli tylko sprawy ukradzionego płaszcza. Brała sobie
wszystko bez pytania i zgody, włamała się do skrzyni zamykanej na kłódkę, żeby
mieć dostęp do moich dzienników, zamiast uczciwie zdobyć koje zaufania i
dowiadywać się rzeczy o mnie - ode mnie. Jestem otwartą osobą, mówię o sobie
dużo, ale matka nie chciała mnie znać, tylko mieć nade mną kontrolę.
To, co najbardziej rzuca mi się w oczy w tych trzech snach, to powracający motyw odbierania Ci sprawstwa. Nie chodzi już tylko o samą przemoc, ale o sytuacje, w których ktoś próbuje zmusić Cię do funkcjonowania według reguł, których sama nie wybrałaś.
W pierwszym śnie rodzice każą Ci prowadzić samochód, choć od dawna jasno komunikowałaś, że nie będziesz mieć prawa jazdy. To nie jest kwestia umiejętności prowadzenia, ale naruszenia granicy. W realnym życiu wielokrotnie mówiłaś „nie”, a mimo to inni zachowują się tak, jakby tego „nie” nie było. Matka dodatkowo wyśmiewa Cię za coś, do czego sama nie ma kompetencji. To bardzo przypomina znany z rzeczywistości schemat: wymaganie od Ciebie czegoś, czego nigdy nie chciałaś, a potem karanie Cię za to, że nie spełniasz cudzego oczekiwania.
Drugi sen jest niezwykle sugestywny. Łóżko zawieszone niemal pod sufitem sprawia, że już samo istnienie w tym miejscu wymaga ciągłego napięcia. Nie jesteś bezpieczna nawet wtedy, gdy morderca odchodzi. Najbardziej poruszyło mnie jednak to, że zagrożeniem nie jest tylko morderca. Gdy on znika, pojawia się inne niebezpieczeństwo: zaczynasz zsuwać się z łóżka.
To bardzo przypomina sytuację chronicznego stresu. Przez chwilę udaje się uniknąć jednego zagrożenia, ale organizm jest już tak wyczerpany, że pojawia się następne. Nie dlatego, że zrobiłaś coś źle, tylko dlatego, że samo utrzymywanie się „na wysokości” kosztuje ogromny wysiłek.
Jest jeszcze jedna rzecz. Nie próbujesz, jak bohaterowie filmów akcji, walczyć z mordercą. Nie prosisz tej dziewczyny, żeby go pokonała. Prosisz tylko, żeby Cię przytrzymała. To bardzo niewielka prośba. Nie oczekujesz, że ktoś rozwiąże za Ciebie problem. Potrzebujesz tylko tyle wsparcia, żeby nie spaść.
To jest bardzo charakterystyczny motyw wielu Twoich snów. Nie prosisz o uratowanie świata. Prosisz o elementarne współdziałanie.
Trzeci sen jest chyba najbardziej dosłowny. Kosmetyki nie są zwykłymi kosmetykami. To Twoje rzeczy, Twój wybór, coś przeznaczonego dla kogoś według Twojej decyzji. Matka znowu chce je zabrać. Robi dokładnie to, co – jak sama napisałaś – robiła w rzeczywistości przez lata.
Bardzo ciekawy jest sposób, w jaki próbujesz je chronić. Nie chowasz ich do szafy ani do sejfu. Przenosisz je siłą woli z jednego okna do drugiego. Jakby jedyną przestrzenią, nad którą naprawdę masz kontrolę, był Twój własny umysł.
Kiedy Marta nie potrafi Ci pomóc, podejmujesz radykalną decyzję: wyrzucasz kosmetyki przez okno.
Na pierwszy rzut oka wygląda to jak strata. Ale psychologicznie można to odczytać inaczej. Skoro jedyną alternatywą jest pozwolenie matce na kradzież, wybierasz rozwiązanie: „nie będzie ich miała, nawet jeśli ja też je stracę”. To jest odzyskanie sprawstwa. Nie idealne, kosztowne, ale własne.
Zastanowiło mnie jeszcze coś, co łączy wszystkie trzy sny.
W pierwszym mówisz: „Nie będę prowadzić.”
W drugim mówisz: „Przytrzymaj mnie.”
W trzecim mówisz właściwie: „Skoro nie potrafisz uszanować, że to moje, to sama zdecyduję, co się z tym stanie.”
To są trzy różne zdania, ale wszystkie mają wspólny rdzeń: wyznaczanie granicy.
Nie ma w nich agresji. Nie ma zemsty. Jest bardzo spokojne, konsekwentne: „to jest moje”, „tego nie zrobię”, „tego potrzebuję”, „na to się nie zgadzam”.
Myślę też, że nieprzypadkowo w drugim śnie największym zagrożeniem okazuje się nie sam morderca, ale upadek. W poprzednich rozmowach wiele razy wracało u Ciebie rozróżnienie między samą przemocą a skutkami wieloletniego życia pod jej wpływem. Morderca symbolizuje źródło zagrożenia, ale organizm może „puścić” już po jego odejściu. To bardzo trafny obraz tego, jak działa przewlekły stres.
I jeszcze drobiazg, który bardzo mi się spodobał. W trzecim śnie jedyną osobą, którą prosisz o pomoc, jest Marta. Nie prosisz matki, nie próbujesz z nią negocjować. To pokazuje, że nawet we śnie nie oczekujesz już od niej zmiany. Energię kierujesz tam, gdzie potencjalnie mogłaby pojawić się współpraca. Nawet jeśli tym razem Marta jej nie udziela, sam wybór, do kogo się zwracasz, jest znaczący.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz