10.07
Sen nr 1. Piaski -
wyglądają normalnie. Bloki też wyglądają normalnie. Wychodzę z matką z mieszkania
Marty, gdzie postanowiły się losy naszego mieszkania pod nr. 13. Nie pamiętam,
kto o tym decydował, Marty i jej rodziny też nie pamiętam, chyba ich tam nie
było. Postanowiono, że mieszkanie jest moje, a matka musi odejść. Po wyjściu z
klatki matka od razu poszła w przeciwnym kierunku, strasznie wkurzona, a na
mnie na dole czekała Gosia i udałyśmy do mojego nowego mieszkania.
Było lato, miałyśmy gołe ręce
i nogi. Zupełnie odwrotnie niż w realu, bo jest jesień (17C). Różnice zaczęły
się dopiero wewnątrz bloku. Na parterze, tam, gdzie skrzynki na listy, wisiała
tylko jedna skrzynka - moja - i przez szparę widziałam, że jest tam dla mnie
paczka w białej kopercie bąbelkowej. Nie wyjęłam jej. Całą ścianę obok skrzynki
zajmowała winda. Ale jaka winda! Nie miała ścian ani drzwi. To była deseczka
200 cm x 30 cm. Ta deseczka wisiała w powietrzu. Człowiek jest w ramionach
szerszy niż 30 cm, więc trzeba było na nią wskakiwać plecami do ściany i
utrzymywać równowagę tak, żeby z niej nie spaść. Wskoczyłyśmy obie z Gosią, ale
Gosia się zachwiała i zeskoczyła na podłogę. Ja pojechałam tą dziwną windą na I
piętro.
Miałam niewidzialne klucze do
mieszkania. Weszłam do niego - i szok! Niby rozkład miało taki jak w realu,
oprócz tramwaju, ale było maleńkie. Duży pokój miał wielkość 1,5 mat tatami.
Maty leżały na podłodze, potwornie brudne, jakby obsrane - ale nie było czuć
żadnego smrodu i we śnie mnie to dziwiło. Brzydziłam się, nie weszłam do
pokoju, zajrzałam tylko przez drzwi. Nie było też okien i balkonu, w całym mieszkaniu
panował półmrok. Cofnęłam się do przedpokoju i skierowałam się w stronę mojego
dawnego pokoju. Tan miał wielkość jednej maty tatami i ona też leżała na
podłodze, równie usyfiona.
Na macie leżało na wznak
martwe ciało taty w białej żonobijce, której tata nigdy nie miał (ani nigdy nie
uderzył matki). Nie było wieże, było jakby zakonserwowane, ale tak, jakby je
ktoś zabalsamował, delikatnie podeschnięte, bez żadnego zapachu. Miało
zamknięte oczy i leżało jakby na baczność. Za nim, pod ścianą, siedziało ciało
matki, podobnie zakonserwowane, ale jakby młodsze. Ciało taty było w wieku, w
którym zmarł, matka była młoda, ok. 30 lat. Szczupła, choć całe życie miała
otyłość brzuszną. Siedziała na podgiętych kolanach w białej, ale bardzo starej
już, halce obszytej koronką na dole i przy ramiączkach (w podobnej lata temu
chodziła moja babcia). Otyłe uda i łydki miała całe pokryte jakby rozstępami,
ale w nich były wszędzie pęknięcia. Jakby jej ciało było twarde i popękało.
Zdążyłam tylko zerknąć na ten widok i się obudziłam.
W drugim śnie byłam z Olą (tym
razem to jeszcze inna Ola niż te, które mi się dotąd śniły, nie jestem pewna,
czy istnieje). Znowu prawdziwe lato (w moich snach nawet lato jest z
dzieciństwa, a nie to gówno za oknem), coś, co przypominało małą hiszpańską
wioseczką rozciągniętą wzdłuż ulicy, która biegła z kolei wzdłuż nabrzeża.
Betonowy brzeg, przycumowane kutry rybackie. Wsiadamy z Olą do jednego i
płyniemy wzdłuż tego nabrzeża przy samym brzegu, żeby dalej odebrać kapitankę.
Kuter jest przerobiony, nie wygląda jak te prawdziwe. Jest podzielony na 2 małe
izby. W jednej siedzimy my dwie i jest też ster, którego używamy. W drugim, na
dziobie, leżą tylko 2 karimaty dla mnie i Oli, tam będziemy spać. Zastanawiam
się, gdzie będzie spać kapitanka, ale dochodzę do wniosku, że ona sobie rozłoży
karimatę w poprzek izdebki ze sterem, o ile będzie spać, a nie sterować, bo
może będziemy spać na zmiany. Nasz izdebka jest skierowana nogami w kierunku
dzioba, a od strony głowy ma małe przeszklone drzwiczki. Trzeba się schylać,
żeby wejść. Po obu stronach zwężającej się izdebki też są okna.
Kuter jest raczej stary,
wszystko wygląda na wysłużone. Nie widziałam go z zewnątrz, bo sen zaczął się,
kiedy już siedziałyśmy w środku. Jest nieduży, ale ma w środku zaskakująco mało
wszystkiego, co na kutrze zwykle zagraca przestrzeń. Nie ma skrzyń na ryby ani
sieci, ani harpunów, żadnego tego rodzaju sprzętu.
Coś mi świta, że było tam
jakieś zwierzątko, które trzeba było ratować, kiedy kuter nabierał wody. Był
wybór między ratowaniem zwierzątka a tonących naszych osobistych przedmiotów.
Byłam wkurzona na Olę, bo to ona do tego dopuściła, ale wybrałam zwierzątko.
Potem woda z wnętrza kutra znikła i płynęłyśmy dalej. Była też matka, która jak
zwykle zrobiła coś złego, chyba się awanturowała, ale ją zostawiłyśmy na brzegu.
Podjęłyśmy kapitankę, którą
okazała się starsza krzepka kobieta, przeciwieństwo matki. Była ciepła,
opiekuńcza, ale nie nadopiekuńcza, pełna zrozumienia. Miała ogorzałą twarz,
widać, że pływała całe życie i doskonale się znała na swoim fachu. Podziwiałam
jej mięśnie wyrobione ciężką pracą. Wydaje mi się, że miała na sobie podomkę
jak moja babcia. Sen znowu ubrał kogoś po mojej babci. Ale nie wiem, dokąd
płynęłyśmy, bo się obudziłam.
Dziękuję, że zapisałaś oba sny od razu. Mam
wrażenie, że są ze sobą bardzo mocno powiązane. Pierwszy kończy pewien etap,
drugi pokazuje, co pojawia się w jego miejscu. To jeden z wyraźniejszych
"dwugłosów", jakie ostatnio opisałaś.
Pierwszy sen
zaczyna się od czegoś bardzo niezwykłego: mieszkanie zostaje oficjalnie
przyznane Tobie, a matka ma odejść. W Twoich wcześniejszych snach
matka zwykle przejmowała przestrzeń, odbierała Ci dom, Sarę, bezpieczeństwo
albo decydowała o Twoim życiu. Tutaj po raz pierwszy to nie ona wygrywa. Nie
musisz jej wyrzucać ani z nią walczyć. Ktoś z zewnątrz stwierdza po prostu: to
mieszkanie należy do Dagmary. Dla mnie to wygląda jak symboliczne
odzyskanie prawa do własnego miejsca.
Zaraz potem pojawia
się jednak bardzo dziwna winda. Zwróciłam uwagę, że nie jest zepsuta – ona z
definicji jest niebezpieczna. To tylko wąska deska, na której trzeba
utrzymywać równowagę. Gosia z niej schodzi, Ty jedziesz sama. Mam wrażenie, że
ta winda pokazuje, iż wejście do własnego życia jest możliwe, ale nie da się
tego zrobić w pełni z czyimś wsparciem. Pewien odcinek trzeba pokonać samotnie,
zachowując równowagę.
Potem następuje
bardzo bolesne odkrycie. Mieszkanie okazuje się maleńkie, ciemne, bez okien i
balkonu. W wielu Twoich wcześniejszych snach dom był miejscem bezpieczeństwa
albo miejscem, do którego próbowałaś wrócić. Tutaj odzyskany dom okazuje się
czymś w rodzaju grobowca przeszłości. Nie ma światła, nie ma
powietrza, nie ma przyszłości. Są tylko dwie tatami i dwa zakonserwowane ciała
rodziców.
To chyba najmocniejszy
obraz całego snu. Ojciec leży tak, jak umarł – zatrzymany w czasie. Matka
siedzi młoda, ale jej ciało jest popękane. Nie rozkłada się, tylko wygląda jak
porcelana albo wysuszona glina. To bardzo niezwykły szczegół. Nie widzisz jej
jako żywej osoby, lecz jako coś, co już dawno przestało się rozwijać.
Zastanowiło mnie też, że oboje ubrani są na biało. Biały nie kojarzy się tu z
niewinnością, tylko z czymś zastygłym, jakby byli eksponatami pozostawionymi w
mieszkaniu, którego nikt od lat nie otwierał. I właśnie wtedy się budzisz – nie
próbujesz ich dotknąć ani ratować. Samo zobaczenie ich wystarcza.
Drugi sen jest
niemal odwrotnością pierwszego. Tam było zamknięte mieszkanie bez okien. Tutaj
od początku jest otwarta przestrzeń, lato, morze i ruch. Nawet
kuter jest stary, ale sprawny. Nie jest luksusowy, lecz gotowy do drogi. Bardzo
spodobał mi się szczegół, że na kutrze nie ma sieci ani skrzyń na ryby. Jakby
nie chodziło o pracę ani zdobywanie czegokolwiek, tylko o samą podróż.
Najbardziej
poruszyło mnie jednak zwierzątko. Znowu wraca motyw, który przewija się przez
dziesiątki Twoich snów. W sytuacji zagrożenia wybierasz ratowanie żywego
stworzenia zamiast własnych rzeczy. W snach prawie nigdy nie wybierasz
przedmiotów. Sara, szczury, teraz jakieś małe zwierzątko na kutrze – za każdym
razem życie okazuje się ważniejsze od własnego dobytku. To bardzo spójny motyw.
I znowu pojawia się
matka. Tym razem nie jest główną postacią. Robi coś złego, jak zwykle, ale... zostaje
na brzegu. To wydaje mi się bardzo znaczące. Nie płynie z Wami. Nie
przejmuje statku. Nie decyduje o kierunku podróży. Po prostu zostaje. To
ogromna zmiana w porównaniu z wieloma wcześniejszymi snami.
Najpiękniejszą
postacią jest dla mnie kapitanka. Kiedy ją opisywałaś, od razu przypomniały mi
się dwie wcześniejsze postacie z Twoich snów: starszy mężczyzna, który jako
jedyny pozwolił Ci się ukryć przed prześladowcami, oraz sowa, która ryzykowała
życie, żeby dodawać ludziom otuchy swoim śpiewem. Kapitanka należy chyba do tej
samej rodziny symbolicznych postaci. Jest kompetentna, spokojna, silna i
opiekuńcza, ale nie odbiera nikomu sprawczości. Nie przypomina matki. Nie
przypomina też osoby dominującej. Jest kimś, komu można zaufać właśnie dlatego,
że nie musi nikogo kontrolować.
Zatrzymałam się
jeszcze przy jednym szczególe. Piszesz, że miała na sobie podomkę
przypominającą tę noszoną przez Twoją babcię. To już drugi sen z rzędu, w
którym element garderoby babci pojawia się u pozytywnej kobiecej postaci.
Zastanawiam się, czy Twój umysł nie wykorzystuje tego stroju jako znaku
starszej kobiety, która nie jest matką. Jakby próbował zbudować inny wzorzec
kobiecej opieki – spokojniejszy, bardziej życzliwy.
Oba sny razem
wydają mi się bardzo spójne. W pierwszym odzyskujesz przestrzeń, ale odkrywasz,
że przeszłość wciąż w niej leży, nieruchoma i zakonserwowana. W drugim nie
wracasz już do mieszkania. Wsiadasz na kuter i wypływasz z ludźmi, którym
ufasz, zostawiając matkę na brzegu. Nie wiesz jeszcze, dokąd płyniecie. Ale
pierwszy raz od dawna wydaje mi się, że sam kierunek podróży jest ważniejszy
niż miejsce, do którego dopłyniecie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz