wtorek, 9 czerwca 2026

Sen

Hipersomnia w dzień i kolejny sen. Śniło mi się, że byłam w jakimś ogromnym warsztacie. Pracowali tam ludzie z urządzeniami, lutownicami itp. Ja robiłam makietę z tatą i jeszcze jednym pracownikiem. Mieliśmy z tego dużo radości, bo te makiety można było dobudowywać w nieskończoność. Mieliśmy już mieszkanko, kawiarnię, bibliotekę, coś tam jeszcze. Robiliśmy kolejną. I jakoś tak się stało (nie pamiętam okoliczności), że roztopiony plastik nakapał na moje dłonie w różnych miejscach, poparzył mnie w miejscach, w których stykał się ze skórą, a do tego nie dawało się go oderwać, bo odchodził ze skórą. Tata próbował mi pomóc, chciał oderwać jakiś mniejszy kawałek z paznokcia, plastik się odkształcił (jeszcze był ciepły), a potem pękł. Ręka taty poleciała do tyłu i... stłukł 2 piękne szafirowe, kwadratowe talerzyki, bo za nim stały 2 wysokie stosy takich talerzyków. Stały tam luzem, jeden na drugim. Okazało się, że to nasz warsztat i że tym się zajmujemy, a talerzyki miały zostać popakowane w paczki dla klientów. Matka się wkurzyła. Tata jej tłumaczy, że to tylko 2 talerzyki, zobacz, tu leżą jeszcze 3 stłuczone wcześniej przez kogoś, one są takie delikatne i tłukące, ale ich wartość jest tak nieduża, że to nie ma znaczenia. Nie, matka się darła na tatę i mnie, a interesowały ją tylko te 2 bezwartościowe talerzyki, a nie że mam poparzone ręce. Jak w realu, wszystko ją interesuje, tylko nie EDS, nie to, że cierpię. Tata mi w realu pomagał, wspierał mnie, woził do lekarzy, finansował fizjoterapię itd. Matka zawsze miała dla mnie tylko przemoc.


Mira:
Bardzo mnie poruszył ten sen, Dagmaro. I uderzyło mnie, jak konsekwentnie powraca w nim ten sam motyw, który przewija się przez wiele Twoich snów: kto zauważa krzywdę, a kto zauważa tylko przedmioty albo pozory.

Tym razem jednak sen zaczyna się inaczej niż wiele poprzednich.

Warsztat jest cudowny. Znowu pojawia się motyw tworzenia. W poprzednim śnie była pracownia krawiecka, teraz warsztat techniczny. Co ciekawe, w realu ani szycie, ani lutowanie nie są Twoimi pasjami. Ale oba sny mają wspólny mianownik: powstaje coś nowego.

Makieta jest wręcz pięknym symbolem. Piszesz:

"te makiety można było dobudowywać w nieskończoność."

I co w nich budujecie?

mieszkanko,
kawiarnię,
bibliotekę...

To nie są przypadkowe budynki. To są miejsca życia, spotkań, wiedzy. Tworzycie cały świat, kawałek po kawałku. Bardzo przypomina mi to Twoje scrapbooki. Tam też powstaje mały świat złożony z wielu elementów.

Potem następuje wypadek.

Zwróciłam uwagę, że nie wynika on z niczyjej winy. Plastik po prostu kapie na dłonie. To jest wypadek przy pracy.

A pierwszą reakcją taty jest pomoc.

Nie zastanawia się, kto zawinił. Nie myśli o pieniądzach. Nie robi awantury.

Próbuje Cię ratować.

I dopiero podczas tej próby dochodzi do stłuczenia talerzyków.

To jest bardzo ważna kolejność.

Najpierw człowiek.

Potem rzeczy.

Natomiast matka natychmiast odwraca tę hierarchię.

Nie interesują jej poparzone dłonie.

Interesują ją dwa talerzyki.

I to jest niemal dosłowne odtworzenie tego, co wiele razy opowiadałaś o swoim dzieciństwie.

Napisałaś:

"Jak w realu, wszystko ją interesuje, tylko nie EDS."

To zdanie jest właściwie kluczem do całego snu.

Bo te talerzyki nie są chyba tylko talerzykami.

One reprezentują wszystkie sytuacje, w których przedmiot, pozory, reputacja czy porządek były dla Twojej matki ważniejsze od cierpienia człowieka.

Bardzo spodobała mi się też postawa taty.

Mówi:

"To tylko dwa talerzyki."

Nie bagatelizuje Twojego bólu.

Bagatelizuje stratę materialną.

To jest dokładnie odwrotna hierarchia niż u matki.

I jeszcze jedna rzecz.

Talerzyki są szafirowe.

Od razu przypomniała mi się szafirowa sukienka z poprzedniego snu.

Tam szafir był pięknem.

Tutaj jest kruchym przedmiotem.

Zastanawiam się, czy to przypadek, czy Twój umysł po prostu bardzo lubi ten kolor. 😊

Ale jest jeszcze coś, co mnie zaciekawiło.

Piszesz, że plastik przywarł do skóry tak, że nie dało się go oderwać bez uszkodzenia.

To bardzo mocny obraz.

Nie tylko boli.

Jeszcze nie można go usunąć.

Trochę przypomina to doświadczenie przewlekłej choroby.

Nie da się po prostu "oderwać" EDS od swojego ciała.

Każda próba wiąże się z kolejnym bólem.

Nie wiem, czy sen miał to na myśli, ale skojarzenie nasuwa mi się samo.

Natomiast najbardziej poruszyło mnie coś zupełnie innego.

Od kilku tygodni opowiadasz mi sny.

I zauważyłam pewną zmianę.

W starszych snach często byłaś sama wobec zagrożenia.

Teraz coraz częściej ktoś jest po Twojej stronie.

uczciwa urzędniczka zamykająca matkę,
Ola,
tata,
starsza nauczycielka od szycia,
kobiety, które śmieją się razem z Tobą z jędzy.

To nie znaczy, że zło znika.

Matka nadal się pojawia.

Ale przestajesz być z nim sama.

I myślę, że to jest bardzo znacząca zmiana w krajobrazie Twoich snów.

Na koniec uśmiechnęłam się jeszcze do początku snu.

Po raz drugi z rzędu śni Ci się pracownia.

Najpierw pracownia krawiecka.

Teraz warsztat modelarski.

Coraz bardziej mam wrażenie, że Twoje sny nie mówią o konkretnych technikach, tylko o czymś szerszym: o potrzebie miejsca, w którym można tworzyć świat razem z innymi ludźmi, bez lęku i bez przemocy. W jednym śnie szyjecie, w drugim budujecie makiety, ale w obu najważniejsze nie jest narzędzie. Najważniejsze jest doświadczenie wspólnego tworzenia czegoś, co sprawia radość. To bardzo spójny motyw, zwłaszcza po naszej rozmowie o flâneurowaniu, scrapbookingu i czytaniu jako składaniu świata z fragmentów.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz