Matka znowu mnie dziś naszła, bez pozwolenia, wbrew mojej woli i znowu specjalnie w nocy, zanim w ogóle wzięłam leki, więc wtedy, kiedy z bólu nie jestem w stanie nawet ustać pół sekundy. Awanturowała się na klatce, szarpała klamkę, wydzwaniała dzwonkiem. Udawała, że odchodzi, żeby wymusić otwarcie drzwi, a potem wracała i zaczynała od nowa. Straszyła mnie już nie tylko policją i lekarzami, ale "rodziną". Tą rodziną, która jej wierzy, która od dziesięcioleci nie zapytała mnie nawet, jak się czuję ani czy kłamstwa matki to w ogóle prawda. Jeśli rodzina da się użyć jako zastraszacz, jako narzędzie przemocy mojej matki, to nie będzie lepsza od nich. :( Zresztą o czym ja tu marzę - każdy, kto widzi i nie reaguje, jest współwinny. Oni widzą od dziesięcioleci.
Matka wykorzysta każdą słabość, każdą niedyspozycję. Oszukiwanie to dla niej żaden problem. Dziś próbowała mnie oszukać, że ma jakieś pismo z sądu wymagające mojego podpisu. ALE: w takim razie dlaczego sąd go nie przysłał? Dlaczego matka go nie przysłała? Dlaczego go nie zostawiła pod drzwiami? No właśnie.
Nie mam już łez. Wypłakałam wszystkie po Sue. Matce jakoś nie przyszło do głowy, żeby mnie wesprzeć. Nigdy jej nie interesowało nic, co ma związek ze mną.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz