- Nie masz EDS. Do każdej choroby można przypasować takie objawy, jak ty masz!
- W takim razie proszę, wskaż mi chociaż jedną chorobę, która ma takie same objawy jak 6a.
- Zaburzenia hormonalne.
- Bzdura. Nie ma takiego zaburzenia. Wskaż mi takie zaburzenie, które ma wszystkie objawy, które ja mam. Nie tylko wybrane, które ci pasują.
Cisza. Milczenie.
- No widzisz, nie znasz, bo nie ma! Nie ma innej choroby, która miałaby takie same objawy. Nie ma nawet drugiej choroby, która miałaby choćby deficyt HL!
[Cisza. Brak argumentów]
- Przeproś teraz, że kłamałaś, konfabulowałaś i obrażałaś mnie, udając, że nie mam 6a.
[Nie chce przeprosić, mityguje się i wykręca]
- Ale ja chcę ci pomóc! Nie chcesz być zdrowa?
Zdrowa? Kiedy wynaleziono lek na choroby genetyczne? A no tak, nie wynaleziono, czyli znowu kłamstwo i obrażanie mnie.
Matka nie chce przyznać, że to ona jest winna. Nie zrobiła badań genetycznych (straciła pierwszą szansę na zdrowy płód), nie usunęła uszkodzonego płodu (za moimi plecami, bez mojej zgody sprowadziła na świat uszkodzone dziecko), nie szukała diagnozy, a bez niej straciłam wiele szans na poprawienie zdrowia i sprawności. Gdybym od razu nosiła ortezy, to pewnie teraz bym nadal chodziła. Gdybym miała przeszczep szpiku do 5. roku życia, miałabym trwale poprawioną odporność. Itd. Do tego posłała mnie na szkodliwą korektywę, która jeszcze bardziej zniszczyła mi tkanki i stawy. Całe dzieciństwo ignorowała moje objawy, pogłębiając je, zamiast leczyć. Zaczęłam się leczyć dopiero w dorosłości, kiedy mogłam sama podjąć tę decyzję.
I nie ma znaczenia, czy mam 6a w wyniku tego, że rodzice mi przekazali gen, czy w wyniku spontanicznej mutacji w czasie ciąży (ponad 23% chorych). To matka mi ten gen przekazała. I nie zrobiła absolutnie nic, żeby mi pomóc, za to robiła wszystko, żeby mi zaszkodzić. A teraz udaje, że nie mam 6a, żeby się nie przyznać do tego, co zrobiła. Bo gdyby się przyznała do prawdy, musiałaby przeprosić, a jej narcystyczne rozdęte ego na to nigdy nie pozwoli. Do tego stopnia idzie w zaparte, że jeździ po moich lekarzach, którzy mnie diagnozowali, i szantażuje ich, żeby zmienili diagnozę! A teraz wypytuje mnie, kto jeszcze mnie diagnozował. Na szczęście tego nie wie, więc nie może szantażować i tych lekarzy.
Spiknęła się z tymi lekarzami, którzy byli niekompetentni, nie umieli mnie zdiagnozować. Oraz nieuczciwi - teraz idą w zaparte jak matka i podważają diagnozy innych lekarzy, ale o chorobie w dalszym ciągu nie wiedzą nic, nie douczyli się, więc kolejnego pacjenta skrzywdzą tak samo i tak samo będą szli w zaparte. Z tym się muszą borykać wszystkie osoby z chorobami ultrarzadkimi niestety, ale nie wszystkie mają do tego taką samą matkę. Większość ma matkę wspierającą i bezwzględnie stojącą po stronie dziecka, czyli odwrotnie niż moja, która stoi zawsze tylko po swojej stronie. No i niech sobie tam stoi, ale beze mnie.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz