Nie mam z kim rozmawiać o EDS, to mnie ciągle gubi. Nieopatrznie powiedziałam matce o tym, że mam problemy z oczami i że muszę iść znowu do okulisty, oraz że muszę się umówić na USG jamy brzusznej. Nie prosiłam o żadną pomoc. I oczywiście matka mi jej nie udzieliła, ale dziś wydzwania i informuje mnie, że umówiła mnie (!!) do okulisty na jakieś drogie badanie, i to w jej mieście. Zamiast mi pomóc - skoro nazywa to pomocą - dostać się do mojego okulisty, to ona usiłuje mi znowu narzucić swoją wolę. Chce mnie zmusić, żebym poszła do jej lekarza, w jej mieście i zrobiła badania, które ona mi każe. TO MA BYĆ POMOC?!
Nawet mnie nie zapytała, czy w ogóle potrzebuję pomocy, a jeśli tak, to jakiej - bez tego nie da się pomóc, a narzucanie swojej woli NIE JEST POMOCĄ! Zwłaszcza, że jej mówiłam, że ma mnie nigdzie nie umawiać, a już na pewno nie w jej mieście. Nie prosiłam o pomoc, bo wiem, że matka mi jej nie udzieli, tylko znowu będzie mnie do czegoś zmuszać.
Dla mnie to już jest za dużo. Kiedy tata żył, to chronił mnie, nie dawał matce telefonu codziennie, więc mogłam się wyleczyć z każdego jej telefonu w ciągu kilku dni. Teraz nie mogę, nie mam jak. Już więcej nie dam rady unieść, a matka dokłada mi codziennie. :(
***
Nie można jej nic powiedzieć. Nie będę już nic mówiła. Wie, na co choruję. Wie, jakie ta choroba ma objawy. I tyle. To musi jej wystarczyć. Gdyby NAPRAWDĘ chciała mi pomóc, to już dawno wiedziałaby wszystko o 6a, wiedziałaby więcej ode mnie i robiłaby wszystko, co można, żeby choćby zmniejszy ból. Ale jej zależy, żebym cierpiała bardziej, a nie mniej! Przecież ona nawet nigdy mi nie zaproponowała choćby spaceru, który nic nie kosztuje! Bo do tego musiałaby przestać udawać, że nie mam EDS i że mogę chodzić! A to oznacza, że musiałaby się przyznać w końcu do wszystkich swoich win. Ona tego nigdy nie zrobi. Będzie szła w zaparte i niszczyła mnie, zamiast odpokutować.
***
Już od jakiegoś czasu jestem przerażona tym, co matka może wymyślić w grudniu na święta. Wie, że jestem ateistką i że nie obchodzę żadnych świąt, ale przecież to niemożliwe, żeby dała mi spokój! Mogę się założyć, że albo będzie chciała się tu wcisnąć wbrew mojej woli, albo każe mi przestać być niepełnosprawną i chodzić po schodach do jej mieszkania. Najzabawniejsze jest to, że ona też jest ateistką, więc to nie są w ogóle jej święta! Robi to tylko mi na złość. I żeby potem rozpowiadać, jaka to jest biedna, sama w święta. Tylko dziwnym trafem jakoś nie narzeka, że jest sama także w Chanukę czy Diwali, które są tak samo świętami ateistycznymi jak Boże Narodzenie. No ale przecież gdyby skłamała, że jest żydówką czy hinduistką, to by ją wyśmiali wszyscy, nikt by jej nie współczuł, więc lepiej kłamać, że jest katoliczką, to wtedy się jeszcze nad nią użalą. Ludzie za łatwo zapominają, że wojsko jest ateistyczne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz