To stałe straszenie mnie najściem jest poniżej pasa. Miliardy razy mówiłam jej, że ma tu nie przyjeżdżać, więc wie o tym. Nie pyta mnie z niewiedzy, bo ją ma. Gorzej - w ogóle mnie nie pyta ani nie szanuje moich odpowiedzi! Gdyby uczciwie zapytała, czy się zgadzam na jej przyjazd, a potem szanowała moją odpowiedź, to stres i strach byłyby dużo mniejsze. Ale nigdy o nic mnie nie pytała ani nie obchodziły jej moje odpowiedzi. Zawsze mi tylko siłą narzucała swoją wolę. Nigdy nie było inaczej!
Skoro więc wie, że ma tu nie przyjeżdżać, a mimo to ciągle mi to siłą narzuca, to cel ma tylko jeden: zaszczuć mnie, nastraszyć, zaszantażować, żebym odbierała telefon, podnieść mi puls, zwiększyć zagrożenie (pęknięciem serca, wylewem, udarem, zawałem, pęknięciem tętnicy, samobójstwem - śmiercią), zniszczyć moje zdrowie i życie, zniszczyć mnie. Gdyby nie chciała takich konsekwencji, to nie robiłaby niczego, co je powoduje. To proste. Czyny są więcej warte niż tysiąc słów i mówią wszystko o człowieku.
***
Znowu mnie straszy, że coś zrobi, jak nie usunę tego bloga, i wmawia chorobę psychiczną. Już kompletnie nie nawiązuje kontaktu w innym celu niż przemoc. A tyle razy jej mówiłam, że wystarczy zrezygnować z przemocy! Jak nie chce zrezygnować z przemocy, niech zrezygnuje z kontaktu. Co w tym jest takiego trudnego, że tak się tego zapiera?! Ja czegoś takiego nie robię i żyję, więc czemu ona nie może?
Może zamiast cytować powinnam udostępniać nagrania?
Bo co mogę zrobić więcej? Tylko zakaz zbliżania zostaje, ale jestem durna i nie chcę jej robić problemów, liczę na to, że sama przestanie, chociaż badania wskazują, że przemocowcy się nie zmieniają... Ona niestety takich zahamowań nie ma i jest w stanie zrobić mi wszystko, co tylko wymyśli.
Dziś już wydzwaniała ponad 20 razy i wydzwania nadal. Raz za razem, bez żadnej przerwy! A jest dopiero 14!
Matka się z niczym już nie kryje. Na moje pytanie, czy w końcu przestanie używać przemocy, odpowiedziała wprost - "Nie przestanę". To chyba mówi wszystko?
Matka usiłuje mnie zmusić, żebym przestała pisać tego bloga. A ponieważ każdy kontakt z jej strony to przemoc, jedynym wyjściem, żeby nie mieć o czym pisać, jest rezygnacja z kontaktu. Więc spełnię jej życzenie. To tylko moja dobra wola, powinna to docenić. Napisałam jej sms-a: "Nie będę już odbierać tego numeru. Jak będziesz mieć sprawę albo problem, to pisz maile. Ale bez przemocy". Niestety zaraz po tym sms-ie wydzwaniała, więc nie sądzę, żeby chciała zrezygnować z przemocy. Ale przynajmniej mam czyste sumienie, pozostawiłam jej wybór. Ma szansę na kontakt, na bycie matką, na bycie w moim życiu, chociaż po tym wszystkim jej mieć nie powinna.
***
Wykrakałam. Nie chce zrezygnować z przemocy. Nie chce pisać maili. Za to szantażuje mnie znowu najściem.
***
Tylko dziś matka dzwoniła... 39 razy. Rozumiecie już, jaki to jest stopień kontroli?
***
Tak dla jasności. Matka ma prawo nie chcieć być moją matką, nie chcieć być w moim życiu. Ma prawo mieć mnie gdzieś, olać, zignorować, nie mieć ze mną nic wspólnego. Nie ma tylko prawa stosować wobec mnie przemocy. Tylko tyle.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz