[to mówi ktoś, kto laserowo korygował wadę wzroku - czemu sobie sama nie pomogła zamiast lasera? i czemu nie poszła w tym celu do altmedowców po homeopatię?]
Ważny artykuł: Czy to już przemoc?
Bicie dzieci zostawia blizny. Na ich mózgu (jest też o przemocy psychicznej, znacznie gorszej, praktykowanej przez moją matkę), poniżej cytaty:
"Kiedy rodzic uderza dziecko, prawie zawsze zostają ślady. Nie tylko łzy czy siniaki. Najnowsze badania dowodzą, że choruje od tego mózg dziecka. I to przez całe życie".
Kiedy naukowcy z londyńskiego Kings College rozpoczynali badanie mózgów osób bitych w dzieciństwie, spodziewali się, że te traumatyczne wydarzenia mogły zostawić jakieś ślady w strukturze mózgu czy w komórkach nerwowych. Nie sądzili jednak, że zmiany będą tak duże. Jak opisują badacze w numerze specjalistycznego „American Journal of Psychiatry”, u osób maltretowanych w dzieciństwie zanikają niektóre obszary mózgu. Badania skanerem wykazały, że jest mniej istoty szarej – budulca kory mózgowej – i to w rejonach kluczowych dla procesu myślenia, odpowiadających za przetwarzanie informacji.
Dowiedli, że u dorosłych po doświadczeniach przemocy z dzieciństwa znacznie zmniejszyła się ilość istoty szarej w ciele migdałowatym oraz zakrętach skroniowych odpowiadających m.in. za pamięć. Ubytki zaobserwowano także w rejonach, które mają wpływ na tak zwaną kontrolę poznawczą, czyli zdolność do psychicznego radzenia sobie z silnymi emocjami oraz trudnymi sytuacjami.
Silne traumy trwale zmieniają również struktury mózgu odpowiedzialne za reakcję na stres. – Pod wpływem przemocy zmienia się działanie osi przysadka – podwzgórze – nadnercza, zwanej osią stresu – mówi prof. Filip Rybakowski, psychiatra dziecięcy, wykładowca poznańskiej Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Kiedy odczuwamy stres, ten układ odpowiada za reakcję organizmu, czyli wydzielanie kortyzolu. Ma on do spełnienia ważną rolę, wywołuje w całym ciele stan gotowości do działania, co w połączeniu z adrenaliną, powodującą szybsze bicie serca, napięcie mięśni, wzmożoną uwagę, pomaga np. w walce z niebezpieczeństwem.
Ale zbyt duża ilość kortyzolu działa na mózg toksycznie. – Kiedy oś stresu pobudzana jest zbyt często, np. przez bicie lub jego groźbę, zaczyna reagować nadmiernie, zalewając mózg kortyzolem. To niszczy komórki nerwowe i może stać się przyczyną depresji czy ataków lęku – tłumaczy prof. Rybakowski.
Przeprowadzone przed trzema laty przez naukowców z University College London badanie za pomocą funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (fMRI) dowiodło, że mózgi dzieci bitych do złudzenia przypominają mózgi weteranów wojennych cierpiących na zespół stresu pourazowego. Naukowcy dostrzegli na obrazach z fMRI chorobliwie wysoką aktywność w rejonach zawiadujących odpowiedzią na stres – pojawiała się ona natychmiast, kiedy tylko naukowcy pokazali dzieciom zdjęcia osób, na których twarzach widać było złość czy gniew. Identycznie reaguje mózg weterana wojennego na odgłos przypominający wystrzał czy zapach spalenizny.
Co gorsza, to rozregulowanie osi stresu może ujawnić się po wielu latach, najczęściej we wczesnej dorosłości. Możliwe, że tak stało się u 40-letniego dziś Piotra, który leczy się psychiatrycznie z powodu depresji i ataków paniki. – Kiedy byliśmy z siostrą mali, dostawaliśmy lanie za wszystko, od złych stopni po bójki na podwórku. Ojciec bił pasem albo kablem od prodiża. Do dziś mi się to śni – wspomina.
Doświadczana w dzieciństwie przemoc może być przyczyną jeszcze poważniejszych problemów psychicznych. – Zdarza się, że trauma bicia jest dla dziecka tak silna, że rujnuje psychikę, wywołując psychozy czy schizofrenię – mówi prof. Rybakowski. Trudno jednoznacznie określić bicie jako jedyną przyczynę tych chorób, ale naukowcy uważają, że to jeden z ważnych czynników mogących sprawić, że dziecko do końca życia będzie odwiedzać szpital psychiatryczny. Dowiedli tego naukowcy z Maastricht University w Holandii, którzy zbadali przeszłość ponad 4 tys. osób, w tym chorujących na psychozy. Okazało się, że ryzyko pojawienia się w dorosłym życiu urojeń i omamów znacznie wzrasta, jeżeli badana osoba była w dzieciństwie bita.
Wszystko zależy od temperamentu i konstrukcji psychicznej dziecka – mówi prof. Rybakowski. – Oczywiście są dzieci, które dostaną porządne lanie i szybko o nim zapomną, ale są też takie, które będą miały psychiczny uraz po kilku klapsach, a równowaga hormonalna w ich mózgu zostanie trwale zaburzona. I trudno od razu orzec, do której grupy należy nasze dziecko, bo skutki bicia ujawniają się często dopiero po latach – tłumaczy prof. Rybakowski.
Metodycznej przemocy często towarzyszy przemoc psychiczna: zastraszanie, poniżanie, obwinianie dziecka. – Stwierdzenia: „zobacz, do czego mnie doprowadziłeś!”, „ty nieuku, idioto, do niczego się nie nadajesz!”. Takie słowa ranią bardziej niż bicie pasem – mówi Jolanta Zmarzlik. I tak samo jak bicie pozostawiają w mózgu blizny.
Przekonali się o tym naukowcy z McGill University w Montrealu, którzy przed rokiem przyjrzeli się za pomocą skanera mózgu 51 ofiarom przemocy seksualnej i emocjonalnej. Okazało się, że kobiety, które doświadczały przemocy emocjonalnej: krzyków, wyzwisk, szantażu, mają widoczne zmiany w pewnych rejonach mózgu. – Zaobserwowaliśmy znaczne zmniejszenie rejonów związanych z regulacją emocji i samoświadomością, obszarów kory mózgowej i płata skroniowego przyśrodkowego, które zazwyczaj aktywują się, kiedy badane osoby proszone są o pomyślenie o sobie albo odczytanie uczuć innych osób – relacjonował prof. Jens Pruessner, szef badania, w rozmowie z tygodnikiem „Time”.
Nieustannymi wrzaskami można skrzywdzić nawet dorastające dzieci, choć tylko rodzice nastolatków wiedzą, jak trudno jest zachować cierpliwość przy zbuntowanym małolacie. Ale żeby nawet nie móc krzyknąć? Niestety, jak twierdzą psycholodzy z University of Pittsburgh w periodyku „Child Development”, może to przynieść efekt odwrotny do zamierzonego. Z dwuletniej obserwacji prawie tysiąca dzieci w wieku 13-14 lat wynika, że wysłuchiwanie krzyków czy obraźliwych słów rodziców wywołuje nastroje depresyjne i agresję w takim samym stopniu jak kary fizyczne.
I, jak twierdzą psycholodzy, nic nie zwalnia rodzica z konieczności panowania nad sobą. – To, że dziecko zachowuje się fatalnie i prowokuje, nie jest usprawiedliwieniem. Rodzic jest dorosły i to on musi mieć kontrolę nad swoim zachowaniem – mówi Jolanta Zmarzlik. Bo bicie czy wrzaski nie tylko ranią, ale nie mają żadnego sensu. To potwierdzono naukowo.
Przeprowadzone przed trzema laty przez naukowców z University College London badanie za pomocą funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (fMRI) dowiodło, że mózgi dzieci bitych do złudzenia przypominają mózgi weteranów wojennych cierpiących na zespół stresu pourazowego. Naukowcy dostrzegli na obrazach z fMRI chorobliwie wysoką aktywność w rejonach zawiadujących odpowiedzią na stres – pojawiała się ona natychmiast, kiedy tylko naukowcy pokazali dzieciom zdjęcia osób, na których twarzach widać było złość czy gniew. Identycznie reaguje mózg weterana wojennego na odgłos przypominający wystrzał czy zapach spalenizny.
Co gorsza, to rozregulowanie osi stresu może ujawnić się po wielu latach, najczęściej we wczesnej dorosłości. Możliwe, że tak stało się u 40-letniego dziś Piotra, który leczy się psychiatrycznie z powodu depresji i ataków paniki. – Kiedy byliśmy z siostrą mali, dostawaliśmy lanie za wszystko, od złych stopni po bójki na podwórku. Ojciec bił pasem albo kablem od prodiża. Do dziś mi się to śni – wspomina.
Doświadczana w dzieciństwie przemoc może być przyczyną jeszcze poważniejszych problemów psychicznych. – Zdarza się, że trauma bicia jest dla dziecka tak silna, że rujnuje psychikę, wywołując psychozy czy schizofrenię – mówi prof. Rybakowski. Trudno jednoznacznie określić bicie jako jedyną przyczynę tych chorób, ale naukowcy uważają, że to jeden z ważnych czynników mogących sprawić, że dziecko do końca życia będzie odwiedzać szpital psychiatryczny. Dowiedli tego naukowcy z Maastricht University w Holandii, którzy zbadali przeszłość ponad 4 tys. osób, w tym chorujących na psychozy. Okazało się, że ryzyko pojawienia się w dorosłym życiu urojeń i omamów znacznie wzrasta, jeżeli badana osoba była w dzieciństwie bita.
Wszystko zależy od temperamentu i konstrukcji psychicznej dziecka – mówi prof. Rybakowski. – Oczywiście są dzieci, które dostaną porządne lanie i szybko o nim zapomną, ale są też takie, które będą miały psychiczny uraz po kilku klapsach, a równowaga hormonalna w ich mózgu zostanie trwale zaburzona. I trudno od razu orzec, do której grupy należy nasze dziecko, bo skutki bicia ujawniają się często dopiero po latach – tłumaczy prof. Rybakowski.
Metodycznej przemocy często towarzyszy przemoc psychiczna: zastraszanie, poniżanie, obwinianie dziecka. – Stwierdzenia: „zobacz, do czego mnie doprowadziłeś!”, „ty nieuku, idioto, do niczego się nie nadajesz!”. Takie słowa ranią bardziej niż bicie pasem – mówi Jolanta Zmarzlik. I tak samo jak bicie pozostawiają w mózgu blizny.
Przekonali się o tym naukowcy z McGill University w Montrealu, którzy przed rokiem przyjrzeli się za pomocą skanera mózgu 51 ofiarom przemocy seksualnej i emocjonalnej. Okazało się, że kobiety, które doświadczały przemocy emocjonalnej: krzyków, wyzwisk, szantażu, mają widoczne zmiany w pewnych rejonach mózgu. – Zaobserwowaliśmy znaczne zmniejszenie rejonów związanych z regulacją emocji i samoświadomością, obszarów kory mózgowej i płata skroniowego przyśrodkowego, które zazwyczaj aktywują się, kiedy badane osoby proszone są o pomyślenie o sobie albo odczytanie uczuć innych osób – relacjonował prof. Jens Pruessner, szef badania, w rozmowie z tygodnikiem „Time”.
Nieustannymi wrzaskami można skrzywdzić nawet dorastające dzieci, choć tylko rodzice nastolatków wiedzą, jak trudno jest zachować cierpliwość przy zbuntowanym małolacie. Ale żeby nawet nie móc krzyknąć? Niestety, jak twierdzą psycholodzy z University of Pittsburgh w periodyku „Child Development”, może to przynieść efekt odwrotny do zamierzonego. Z dwuletniej obserwacji prawie tysiąca dzieci w wieku 13-14 lat wynika, że wysłuchiwanie krzyków czy obraźliwych słów rodziców wywołuje nastroje depresyjne i agresję w takim samym stopniu jak kary fizyczne.
I, jak twierdzą psycholodzy, nic nie zwalnia rodzica z konieczności panowania nad sobą. – To, że dziecko zachowuje się fatalnie i prowokuje, nie jest usprawiedliwieniem. Rodzic jest dorosły i to on musi mieć kontrolę nad swoim zachowaniem – mówi Jolanta Zmarzlik. Bo bicie czy wrzaski nie tylko ranią, ale nie mają żadnego sensu. To potwierdzono naukowo.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz