poniedziałek, 17 września 2018

PONIEDZIAŁEK, 22 STYCZNIA 2018

24.12
Myślicie, że chociaż w wigilię matka odpuści? Nigdy!

Umowa była taka, że nie spotykamy się. Ja nie wejdę na I piętro bez windy, a u mnie nie ma gdzie rozłożyć jedzenia, bo mam zawalony stół w kuchni i nie jestem w stanie tego nigdzie pochować - bo nie mam gdzie. Myślałam, że matka w tym roku mi wreszcie odpuści, ale gdzie tam.

Jak tylko wstałam, to dostałam maila, że ojciec ją tu przywiezie. Miało być o 14:30, a przywiózł ją od razu, nawet nie zdążyłam odpisać na tego maila, że się nie zgadzam!

Matka się nie zmieniła. Od otwarcia drzwi - od razu przemoc. Od razu leci do mnie z łapami, właśnie dlatego, że wie, że nie chcę, żeby mnie dotykała. Ja się cofam, im ona jest bliżej, a ona leci za mną, nie daruje mi, musi się poznęcać, jak tylko się da.

Rozmawiam z ojcem, a matka nagle - traktując ojca jak powietrze, w samym środku jego wypowiedzi - zaczyna mi nawijać nad uchem. Oczywiście swoją stałą przemocową nawijkę. Ojciec wstaje i wychodzi, mimo że krzyczę za nim, żeby mi jej tu nie zostawiał! I tak ją zostawił.

W tym momencie ja już nic od niej nie chcę, chcę, żeby wyszła. I zaczyna się ta sama zabawa, co za każdym razem. Ona nawija przemocową nawijkę i ignoruje to, że ja ciągle powtarzam tę samą mantrę - żeby stąd wyszła. Powtarzam to dosłownie tysiące razy, a ona tysiące razy olewa.

- Jak ci pomóc, kochana córeczko? (sic!)
- Przestań używać przemocy i wyjdź.

Taka wymiana zdań też ma miejsce za każdym razem. Matka ma na tacy podane, co ma zrobić, żeby mi pomóc, i za każdym razem to ignoruje. Ona tylko pyta, jak mi pomóc, nie jest jednak w ogóle zainteresowana samym pomaganiem!

- Jesteś chora! Zobacz, co z tobą zrobiły hormony i psychotropy! Muszę iść do profesora! Pomożemy ci na siłę, wbrew tobie!

Czy "pomoc" na siłę wbrew komuś to pomoc?!

I tak dalej w ten sam deseń co zawsze. Ja chcę tylko, żeby wyszła, a ona zamiast wyjść, łazi za mną i nawija tę samą przemoc za każdym razem. Nigdy nie była zainteresowana ani mną, ani pomocą. Jej zainteresowania to przemoc wobec mnie i niszczenie mi życia, bo swojego nie ma. Od płaczu, powtarzania jej, żeby wyszła, dostałam hiperwentylacji, dusiłam się. A ona zamiast wyjść, jeszcze sobie usiadła naprzeciw mnie i wykorzystując moment, kiedy nie byłam w stanie mówić, zaczyna rzucać mi w twarz przemocową nawijkę. Wszystko, absolutnie wszystko, wykorzysta przeciw mnie, ZAMIAST mi pomóc! Ona nie ma uczuć, jest psychopatką do szpiku kości.

26.12
Świetny artykuł o tym, że wmuszanie jedzenia dziecku jest przemocą, można znaleźć tutaj. Matka robiła to zawsze. Wmuszanie jedzenia na siłę trwało aż do 13. roku życia! Kiedy byłam mniejsza, wmuszała mi jedzenie przez sen. Zapewne gdyby nie to, to jednak byłabym szczuplejsza. I nieprawdą jest, że można pozbyć się tkanki tłuszczowej w dorosłości i że to dorosły odpowiada za swoją wagę. Ilość tkanki tłuszczowej jest stała! I ustala się właśnie w dzieciństwie. To wtedy ustala się liczba komórek tłuszczowych i one nie znikają po odchudzaniu w dorosłości. To rodzice muszą zadbać, żeby w dzieciństwie nie pojawiło się ich zbyt wiele, tymczasem mnie matka karmiła przez sen, żeby mnie tuczyć. Takich rzeczy NIE robi się z miłości. Pomyślcie, jak trzeba kogoś nienawidzić, żeby go przekarmiać tak jak gęsi w hodowlach przemysłowych! Za takie rzeczy dziś odbiera się dzieci!

Matka także nie szanowała moich wybiórczości pokarmowych związanych z ZA. A poniżej kilka cytatów z artykułu na wypadek, gdyby kiedyś znikł z tej lokalizacji.

"Przesuwanie krzesełka do karmienia bliżej telewizora, włączanie dziecku bajek na tablecie czy kuszenie pociechy wizją czekoladowego batonika na deser są w wielu domach na porządku dziennym. I chociaż prośby i groźby rodziców najczęściej podyktowane są miłością, to po prostu jedna z form przemocy".

"Sytuację, w której nakazujemy dziecku jedzenie produktów, których sobie nie życzy, możemy porównać do przemocy seksualnej. W obu tych przypadkach naruszona zostaje granica ciała malucha".

"Według zaleceń to dziecko powinno decydować, ile i kiedy chce zjeść. Od rodziców zależy tylko jakość podawanych produktów. Tabelki ze schematami żywienia pokazują jednak tylko rekomendacje dla dzieci, które wzrostem i wagą mieszczą się w siatkach centylowych.

Zaniepokojeni rodzice często nie zwracają uwagi na fakt, że każde dziecko jest inne i – podobnie jak dorośli – różni się budową ciała i swoimi potrzebami. Pediatrzy mówią jasno - to maluch wie najlepiej, ile jedzenia potrzebuje jego organizm do prawidłowego funkcjonowania".

"Proces wychowywania dziecka trwa od pierwszych chwil jego życia. Zmuszanie malucha do jedzenia wbrew jego woli, żmudne czekanie aż zje do końca zimną już zupę czy przekupstwa słodyczami kształtują więc jego nawyki żywieniowe na lata. Dziecko karmione na siłę, zaczyna się stresować. W konsekwencji przestaje odczuwać głód i marzy tylko o tym, by wrócić do przerwanej wcześniej zabawy.

Dziecko, które podczas śniadania czy obiadu ogląda bajki na tablecie, może nawet nie pamiętać co jadło. Działa to więc bardzo podobnie do spożywania posiłków przez dorosłych przed telewizorem. [u nas właśnie zawsze jadało się przed telewizorem] Przejęci oglądaniem serialu, jemy więcej i szybciej. W efekcie – zamiast dostarczenia organizmowi tylko niezbędnych składników pokarmowych, tyjemy.

A z nami tyje nasze dziecko. Brak kontroli nad ośrodkiem głodu i sytości może powodować także u malucha zaburzenia odżywiania. W przyszłości może to skończyć się anoreksją, bulimią czy otyłością". [to prawda! nigdy w dorosłym życiu nie czułam łaknienia! matka skutecznie je zgasiła]

27.12
Jak dobrze, że nie mam dźwięku w telefonie! Dziś rano wstałam, jeszcze się dzień nie zaczął, a na telefonie już 5 nieodebranych od matki. Dobrze, że nie oddzwoniłam od razu, bo w skrzynce z kolei mail z szantażem emocjonalnym - czyli nic się nie stało, matka tylko ma kaprys, żeby się nade mną poznęcać jak zwykle. To, że nie mam dźwięku, sprawia, że matka przysyła mi dowody swojej przemocy na maila. Znowu usiłuje udawać, że jest mądrzejsza od lekarzy. Znowu mnie nęka i podżega, żebym odstawiła leki i przestała się leczyć. Znowu próbuje wyłudzić dane medyczne. Szkoda tylko że cudzymi rękami to robi - w mailu robi to samo co w telefonie: podszywa się pod ojca. Ja niczego nieświadoma otwieram mail od ojca, a tam... matka ze swoją przemocą! Jak nie przez telefon, to przez mail. Nie kijem go, to pałką. Osaczenie z każdej strony. Dobrze, że już się na to nie nabiorę. Niestety puls mi podniosła, co bezpośrednio zagraża mojemu życiu.

14.01
Dziś znowu naszła mnie matka. To jej rozrywka - nachodzić mnie bez ostrzeżenia, a najlepiej w nocy, obudzić mnie, ZANIM jeszcze wezmę leki, kiedy najbardziej boli i jestem najbardziej narażona na podniesienie pulsu i wszelkie zagrożenia; nie byłaby sobą, gdyby tego nie wykorzystała... Doskonale wie też, że zaraz po przebudzeniu muszę iść do toalety, więc zmusza mnie, żebym to wstrzymywała, co kończy się zawsze boleściami, mroczkami z bólu, zawrotami głowy i często mdleniem. W takiej właśnie sytuacji matka czuje się najlepiej i robi wszystko, żeby nie wyjść z mojego mieszkania. Często muszę jej rzeczy wystawiać na klatkę schodową, bo inaczej będzie stać i specjalnie się nade mną znęcać psychicznie. Nie reaguje nigdy na moje tysiące razy powtarzane "Wyjdź" albo "Idź już". Chyba się już nie dziwicie, że niczego od niej nie chcę. Przecież ona wszystkiego używa jako wymówki, żeby mnie nachodzić.

21.01
Ojciec w mailu zapytał mnie, czy ma jutro przywieźć matkę. Pierwszy raz o to pyta, dotąd miał gdzieś moje zdanie i zdrowie i po prostu ją tu odstawiał i nie chciał zabrać. Oczywiście nie zgodziłam się. Ale już jestem roztrzęsiona i zaczyna się atak lęku. Dziś nie będę spać, bo będę się bała, że mimo odmowy ona jutro w nocy (bo mogę się założyć, że specjalnie mnie obudzi w nocy) zapuka do moich drzwi. Jeśli tak zrobi, to jej nie wpuszczę. Dlaczego oni mnie ciągle na to narażają?! Ile razy już mówiłam, że nie chcę kontaktu z nią ani nie chcę jej tu widzieć?!

Po tym, jak odpisałam, że się nie zgadzam, dostałam takiego maila:

"Kasia, co Ty wypisujesz?!!! Twoja reakcja świadczy już o bardzo poważnych zaburzeniach psychicznych.
Nie wychodzisz z domu, nie dbasz o higienę, nie dbasz o czystość w mieszkaniu, źle się odżywiasz (profesor w szpitalu stwierdził skrajne niedożywienie, bo nie jesz mięsa ani jajek), nie chcesz leczyć swoich poważnych zaburzeń hormonalnych (przysadka, tarczyca, nadnercza, brak miesiączki). A tymczasem sam niedobór wit. B12, czy choroby tarczycy, powodują choroby degeneracyjne i zaburzenia psychiczne.
Traktowanie mamy jak wroga też jest objawem zaburzeń psychicznych. Twoja agresja wynikać może z uzależnienia od leków psychotropowych i opiatów (niszczą intelekt nawet do 50%).
Od leków masz zniszczoną wątrobę, a to ona oczyszcza organizm z toksyn. Również masz niewydolne nerki od leków.
Potrzebna Ci pomoc toksykologa, endokrynologa i dietetyka klinicznego.
Niedobór B12 powoduje osłabienie nóg i rąk oraz trudności z chodzeniem.
Mama płacze po nocach, bo chce Ci pomóc, a Ty tę pomoc odrzucasz.
Potrzebne są badania i poważna diagnoza. Poza tym nie możesz sama chodzić do lekarzy – tylko z mamą, bo opowiadasz lekarzom głupoty".

Ja to muszę znosić na co dzień. Matka ma gdzieś nawet to, jak mam na imię. Wg nich jestem chora psychicznie, bo nie chcę znosić przemocy. No brawo!

BTW, u żadnego profesora w szpitalu nie byłam i niczego nie stwierdził oczywiście, to wymysł matki, jak wszystko inne, bo ja zastrzegam od dawna, że nie życzę sobie zdradzania matce jakichkolwiek moich danych medycznych. Matka kiedyś chodziła ze mną do lekarzy i zawsze wciskała im górę kłamstw, że aż wstyd było. Tylko nieliczni byli uczciwi i ją wypraszali. Od dawna z nią nie chodzę do lekarzy ani też do lekarzy, których przekupiła, naopowiadała im kłamstw albo szantażuje.



Ten mail wskazuje niestety też na to, że ojciec przeszedł na jej stronę. I donosi jej za moimi plecami. Tyle że zamiast donosić prawdę, też kłamie. Przyjeżdża tu, bo ona mu każe szpiegować. Ja nigdy o te przyjazdy nie prosiłam, bo dla mnie nic dobrego z nich przecież nie wynika. W dodatku one zawsze są celowo niezapowiedziane, żeby "mnie złapać na gorącym uczynku". To przykre, że się tak kompletnie ze mną nie liczą, tylko traktują jak rzecz. Zamiast być moim oparciem, tak się zachowują... A ja już na nic nie czekam i w nic nie wierzę. Marzę tylko o tym, żeby byli chociaż NEUTRALNI, jak wobec obcego, którego się przynajmniej nie kopie.

Nie odpisuję na takie maile. Nie chcę dostać kolejnego w tym tonie. Poza tym musiałabym zejść do jej poziomu. A wiadomo jak to jest:



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz