
Pukanie do drzwi.
NIEZAPOWIEDZIANE.
Z nikim się nie umawiałam, a matce powiedziałam, żeby nie przyjeżdżała.
Więc co? Spektakularny stan lękowy z drgawkami i zsiniałymi palcami wbitymi w podłokietniki fotela.
Wchodzi matka. Otwiera sobie z klucza.
Tylko po to, żeby mi powiedzieć, że była szantażować mojego ex psychiatrę, któremu NIE UDZIELIŁAM upoważnienia do rozmawiania na mój temat, a już zwłaszcza z matką. A może tym razem udawała kochającą mamusię? Nie wiem, nie chciałam tego słuchać.
Najwyższy czas zmienić dolny zamek.
Nikt nie ma prawa zastraszać nikogo w jego własnym domu. Nie może być tak, że nigdzie nie jest bezpiecznie, a mnie we własnym domu dławi strach, że za chwilę wparuje matka. Czujnie podnoszę głowę i nasłuchuję jak pies - jakikolwiek ruch na korytarzu.
TAK NIE MOŻE BYĆ.
Dom zły: kobiety ofiarami ekonomii. Przemoc domowa to nie tylko agresja fizyczna
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz