<odkładam słuchawkę>
5 sekund później.
- Zdrowy człowiek potrzebuje mięsa, a ty...
<odkładam słuchawkę>
5 sekund później.
- Ale poczekaj, posłuchaj! Musisz jeść mięso...!
<odkładam słuchawkę>
5 sekund później.
- Ale aminokwasy...
- Nie chcę tego słuchać!! Ile razy jeszcze będę ci powtarzać, że nie mogę i nie będę jeść mięsa?!
<odkładam słuchawkę>
5 sekund później.
- Ale w gazecie przeczytałam...
<odkładam słuchawkę>
Następnego dnia przyjeżdża z garem czerwonego mięsa i robi mi awanturę, że go nie chcę i nie zjem.
Ona tak potrafi dzień w dzień. Wydzwaniać po kilkadziesiąt razy, często z cudzych telefonów, żebym nie rozpoznała, że to ona. KOMPLETNIE ignorując, co do niej mówię. Udając, że nie słyszy/nie rozumie, co znaczy eds. Ignorując to, że nie chcę o tym rozmawiać (i mówię jej to przecież wprost, odkładanie słuchawki jest EFEKTEM tego, że nie słucha i że ignoruje). Nieważne, co mówię, co mówią lekarze, na czym polega choroba i jak ja się czuję - "MUSISZ jeść mięso!!!!" Bo ona tak mówi, a ona wie najlepiej.
Moja matka ma kilka takich prawd objawionych, oczywiście urojonych i oderwanych od rzeczywistości, które od 36 lat wciska mi do gardła, "z miłością" przecież i dlaczego nie jestem jej za to wdzięczna?
"To przez hormony".
"Bo nie myślisz pozytywnie".
"Nie jesz mięsa, to masz!"
"Jedz mięso".
"Dlaczego nie jesz mięsa?"
"Potrzebujesz mięsa".
"Dlaczego nie chcesz, żebym ci pomogła?" (ciekawe, kiedy to chciała mi pomóc - nie przypominam sobie)
"Dlaczego nie chcesz rozmawiać?" (dla niej rozmowa = jej monolog)
"Masz tu mięso i masz je zjeść".

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz