ŚRODA, 27 MARCA 2019

Dalej wydzwania. Myślałam, że w jakiejś ważnej sądowej sprawie, o której nie można napisać w mailu - bo przecież mój numer to nie 112 i w innym celu się tu nie dzwoni. Niestety - znowu przemoc. Najpierw znowu chciała mnie przesłuchiwać, ale nie pozwoliłam. Nie pozwalam na to od lat, jeszcze się nie nauczyła? Zapytałam, jaką ma sprawę. Nie miała sprawy. Chodziło o to, żeby mnie umówić do jakiegoś altmedowego hochsztaplera, którego ona zna, którego już oszukała co do mojego zdrowia, i z którego potem wyciągnie moje dane zdrowotne. Matka jest uzależniona od wiszenia na telefonie, dla niej zadzwonienie gdzieś i umówienie mnie do lekarza to betka, pikuś, żaden problem, sama radość. A myślicie, że to robi? Że mi to proponuje? Otóż NIE. NIGDY nie zaproponowała mi, że zadzwoni w moim imieniu, żeby mnie umówić. A kiedy ja ją o to prosiłam, to to olewała. Od kilku lat (!!!) czekam, żeby mnie umówiła do dentysty. Nadal tego nie zrobiła, a ja już prawie zębów nie mam. :/ Niedługo nie będzie już co ratować.

Najgorsze, że nie mogę jej podać namiarów na moich lekarzy, bo znowu będzie do nich jeździć i ich szantażować, żeby zmienili mi diagnozę, bo jej się ona nie podoba. Robi tak, mimo że nie jest do niczego upoważniona. Zamiast się zapoznać z tymi diagnozami, dostosować i pomóc mi, to o, proszę, co robi. Nigdy nie udzieliła mi żadnej pomocy - i to pół biedy, nie musi, odpuszczam jej ten moralny obowiązek, mimo że to ona mi dała geny, urodziła i odmówiła leczenia w dzieciństwie. Odpuszczam jej. Ale nie ma mowy, żebym jej wybaczyła i odpuściła ciągłą przemoc i pogarszanie mojego zdrowia, zagrażanie mojemu życiu, podżeganie do samobójstwa, szantażowanie i oszukiwanie moich lekarzy!! Nigdy jej nie wybaczę aktywnego działania na moją szkodę, niszczenia mnie i mojego zdrowia. Niech sobie znajdzie inną ofiarę, która odpowie jej tym samym.

WTOREK, 26 MARCA 2019

To jest po prostu nie do pojęcia, co matka dalej wymyśla i jak próbuje mnie oszukać! Usiłuje zrobić wszystko, żebym oddała jej moją część działki! Kłamie, że jest biedna, bo ojciec mnie musiał utrzymywać! Jak ona śmie?!

Zarabiałam sobie już na kieszonkowe, będąc dzieckiem, a potem natychmiast po maturze poszłam do pracy na cały etat, jednocześnie studiując! Jak demencja sprawiła, że nie byłam już w stanie wykonywać pracy, to się przekwalifikowałam i zaczęłam pracować w domu. Pracowałam mimo ciężkiej choroby, niepełnosprawności, demencji i skrajnego bólu.

Ona była pasożytem od urodzenia i mimo że była sprawna i zdrowa, i zdolna do pracy, nie przepracowała ani minuty! Najpierw pasożytowała na rodzicach, a potem na mężu, a teraz twierdzi, że pasożytowanie na cudzej pracy jest usprawiedliwione, jeśli się pasożytuje na mężu! I że mam sobie znaleźć męża, to będę mogła pasożytować. Tylko że zapomniała, że to nie mąż rodzi dziecko, tylko matka. To rodzice są odpowiedzialni za choroby genetyczne swoich dzieci, nie mężowie, żony i ktokolwiek inny! Zapomniała też, że sama pasożytowała na rodzicach, dopóki nie wyszła za mąż. Ja nie robiłam tego nigdy. Zarobiłam ciężką pracą na rentę. Nie jestem nikomu nic winna, bo nie zmusiłam do męczarni żadnego dziecka. Nikomu nie wcisnęłam siłą EDS6a, wbrew jego woli. To matka to zrobiła.

Nadal jest zdolna do pracy, ale najprostsze rozwiązanie - żeby iść do pracy i zarobić - w ogóle jej nawet do głowy nie przyjdzie!! Za to wymyśla takie bzdury, że ciężko chora osoba, niezdolna do pracy, ma pracować, najlepiej na nią.

Szczyt bezczelności. Całe życie palcem nie kiwnęła, bez powodu nadal żeruje na ojcu, bo własnej emerytury przecież nie ma, i jeszcze jej się śni, żeby ciężko chora, niezdolna do pracy, córka - którą sama bez pytania o zgodę sprowadziła do cierpienia i agonii na tym świecie, a potem odmówiła jej leczenia -  poszła do pracy zarabiać, bo pasożytowi nie wystarcza harówa całego życia jej męża. Jak można mieć taki tupet?!

WTOREK, 26 MARCA 2019

Dziś tylko link do dość starej notki o szczęściu. W moim życiu, w moim szczęściu nie ma miejsca na przemoc.

Notka o szczęściu

WTOREK, 17 WRZEŚNIA 2013

Przypadkiem odkryłam, że na blogu została jeszcze jedna notka o przemocy matki, która powinna być tutaj, więc ją wklejam:

"Ubezwłasnowolnić, przekazać do domu pomocy społecznej. Mieszkania i pozostały majątek przejąć na rzecz gminy, po czym sprzedać. To projekt radnego SLD w Legnicy Michała Huzarskiego. Chce w ten sposób rozwiązać problemy, jakie z osobami niepełnosprawnymi ma miejscowa służba zdrowia - pisze DZIENNIK. "Brak mi słów" - mówi dziennikowi.pl zszokowany szef SLD, Wojciech Olejniczak".

[całość tutaj]

To poglądy bliskie mojej matce, która za wszelką cenę chce mnie zamknąć w czterech ścianach, a jako jedyny przejaw życia wcisnąć mi jeżdżenie po uzdrawiaczach i hochsztaplerach. Wciska mi chorobę do gardła i chce, żebym została jej niewolnikiem. Nie wolno mi brać leków, które ratują mi życie (psychiatryczne i przeciwbólowe). Nie wolno mi ułatwiać sobie życia. Nie wolno mi chcieć niczego, wolno mi jedynie zabić się z depresji i bólu.

Jeśli mi się zamarzy:

- wyjście z domu

- spotkania z przyjaciółmi

- podróże

- zwiedzanie i spacery

- wolność i normalność

...to słyszę "skąd jest w tobie tyle nienawiści?"

Pewnie, najlepiej żebym nie myślała nawet o wózku (bo to przecież wstyd), tylko się zasklepiła w chorobie i absolutnie nie ruszała się z łóżka, nie żyła, nie funkcjonowała i nie dążyła do choćby namiastki normalności - bo przecież wszystko jest lepsze od wolności, nieprawdaż. Jeszcze mnie sąsiedzi zobaczą i co wtedy?

No więc nie idę na ten układ. Tę swoją nienawiść i oczekiwania, że zrezygnuję z życia, może sobie wsadzić, gdzie chce.

Dlaczego w ogóle w kimkolwiek rodzi się odruch? chęć? dokopania leżącemu?

Kochana mamo, jeśli życzysz mi dobrze, jeśli mnie kochasz, jeśli chcesz mojego szczęścia, dobra i normalności - szykuj wózek.

Jeśli mnie nienawidzisz i oczekujesz, że dobrowolnie poddam się cierpieniu i zrezygnuję z życia na rzecz agonii - szykuj trumnę. Poproszę niebieską.

PONIEDZIAŁEK, 25 MARCA 2019

3 przemocowe telefony w ostatnich dniach.
Wydało się, że znowu chodzi tylko o przemoc.
Wydało się, że matka była w urzędach już w styczniu i brała dokumenty dla siebie - ale mnie miała gdzieś, nie wzięła ich dla mnie i mi ich nie wysłała, choć to nie był dla niej żaden problem i nawet nie musiała po to specjalnie nigdzie jechać, bo i tak była po dokumenty dla siebie i mogła po prostu wziąć o jedną sztukę dokumentu więcej - nie zrobiła tego.
Mało tego, wydało się, że nawet nie raczyła przeczytać maili, które do niej wysyłam!! To ja z trudem zdobywam informacje prawne, które jej dotyczą i które powinna mieć, ale ich nie ma, a ona nawet nie raczyła tego przeczytać!!

Tata zawsze mówił, jak mnie uczył, że "mogę cię doprowadzić do wodopoju, ale się za ciebie nie napiję". Teraz jest tak samo: mogę podstawić jej na tacy pod nos artykuły prawne, ale za nią nie przeczytam.

Wydzwania do mnie, niszczy moje zdrowie, marnuje mój cenny czas, żeby pitolić o tym, co już jest wyjaśnione od 2 tygodni, bo jej o tym już napisałam.

Dziś znowu przeszła samą siebie. Przeszkadza mi, wydzwania w nocy (!!), przeszkadza mi, przez nią nie mogę oglądać tego, co oglądam, muszę pauzować Playera, bo tak mi truje do ucha, że nie da się skupić na oglądaniu, a ona jeszcze ma pretensje do mnie o to, że "zawsze coś u mnie grało, a teraz to jest ciągle cicho"! Czy to ja ją stalkuje i wymuszam wyciszanie kompa?!

W dodatku to u niej wiecznie tak ryczy telewizor, że nie da się w ogóle rozmawiać, bo zagłusza wszystko, każdy dźwięk. Matka zawsze była uzależniona od telewizora, do tego stopnia, że tv ryczał nawet w nocy planszą ze śnieżeniem! 24/7!

NIEDZIELA, 17 MARCA 2019

Nie mogę już, po prostu już mam dość! Dalej stalkuje mnie. Dziś usiłowała mną manipulować i wzbudzać poczucie winy, że ona tak się stara, a ja ciągle odrzucam jej starania, o, jaka zła córka ze mnie!

Powiedziała, że kupiła mi sukienkę. Myślicie, że z dobroci serca? Otóż znowu nie. Zrobiła to wbrew mojej woli, bo od lat dziesiątki razy jej powtarzam, że ma mi nie kupować NICZEGO, czego nie zamówię, a w szczególności ubrań. Mam ich 3 szafy i mimo że wiele oddałam już potrzebującym, nadal mam za dużo i nie mam co z nimi robić. Wolałabym mieć tylko kilka rzeczy, ale za to przystosowanych do wózka, kul i ortez. Ale takich ubrań matka mi nie kupi. Nigdy nie kupuje mi tego, co akurat jest potrzebne, zawsze mi wciska rzeczy, które są potrzebne jej. Bo to ona sobie życzy, żebym nosiła tę sukienkę, nie obchodzi jej, że ja nie chcę, nie mam ochoty, nie mogę, nie wychodzę, potrzebuję ubrań dostosowanych do niepełnosprawności. Moje potrzeby się nie liczą, tylko jej. Jak zawsze.

Gdyby chciała mi pomóc i kupić coś, czego potrzebuję, to już dawno by to zamówiła na mój adres. Ale nie, kupuje na swój adres po to, żeby udawać, że ma wymówkę, żeby się do mnie wcisnąć, wiedząc, że się na to nie zgadzam. Skąd ona bierze wzorce takich zachowań? Ja jej tak nigdy nie traktowałam. Jak czegoś chciała, to zamawiałam na jej adres, nigdy jej nie nachodziłam i nie szukałam wymówek, żeby to robić.

Teraz np. nie mogę wychodzić z domu, bo nie mam ani jednej pary butów, które by weszły na moje spuchnięte kostki i stopy. Znalazłam w sieci buty dla siebie - myślicie, że mi je zamówi? Haha!

Potem chciała się wcisnąć do moich lekarzy! Znowu. Od lat jej nie mówię o nich, bo wiadomo, że będzie po nich jeździć i szantażować, żeby zmienili diagnozę, która jej się nie podoba, na taką, jakiej sobie życzy. Już tak robiła kilkakrotnie. Dlatego teraz nie zna moich lekarzy, a ja w przychodniach i szpitalach specjalnie jej nie upoważniam do żadnych informacji i moich badań.

Usłyszałam jeszcze, że "musisz iść na odwyk". JA?! Czy to ja tu jestem lekomanką i złodziejką leków?! To ona mi ukradła leki, kiedy byłam w szpitalu. Nie ja jej. Po co jej leki, których nie potrzebuje, na choroby, których nie ma?! Po co używała moich i taty leków, jak tam jeszcze mieszkałam, skoro nie chorowała na to co my, a żaden lekarz jej tych leków nie wypisał?

Myślicie, że matka mówi to wszystko ludziom? Nie, kłamie im tylko, że ona się stara, a ja jestem złą córką. Dlaczego przemocowcy nie chcą mówić prawdy? Skoro chcą być przemocowcami, to niech mówią o tym otwarcie, zamiast kłamać i ukrywać przemoc!

PIĄTEK, 15 MARCA 2019

Znowu stalking, znowu przemoc.

Normalny człowiek, jak ma do kogoś sprawę, to mówi "Dzień dobry", po czym przechodzi do przedstawienia tej sprawy. Nie moja matka. Ona zawsze udaje, że ma sprawę, a w rzeczywistości chodzi albo o przemoc, albo o przesłuchanie, żeby wyłudzić informacje, które zawsze wykorzystuje przeciwko mnie. I dziś to samo. Kilka razy ją napominałam, żeby mi wreszcie powiedziała, jaką ma do mnie sprawę, ale ona nie, ani słowa na ten temat, tylko przesłuchanie, co robię, co jem itd. Wiadomo, że kłamie, bo przecież wie, co w EDS6a mogę jeść, a czego nie. Nigdy nie brała tego pod uwagę, tylko wciskała mi jakieś niezjadliwe świństwa. I teraz by chciała tak samo. Chciałaby też mnie nachodzić, na co oczywiście nie wyrażam zgody, bo nadal nie udowodniła, że nie będzie już stosować przemocy. Tylko przeciwnie, dalej mi wmawia, że to ja się zmieniłam (bo przestałam jej pozwalać na przemoc!) i że jestem chora psychicznie (bo się nie zgadzam na przemoc). Wiadomo wszak, że normalny człowiek z radością wita oprawcę i wręcz domaga się, żeby się nad nim znęcano, nieprawdaż.

Może by tak spróbowała stosować przemoc wobec kogoś równego sobie albo silniejszego? Zaraz by zobaczyła, jak reagują normalni ludzie.

NIEDZIELA, 10 MARCA 2019

Dalej żadnego kontaktu - na żadnego maila i sms-a matka mi nie odpisała do tej pory. Za to stalking w dalszym ciągu uprawia. Ja się nie upominam o kontakt, to ona rzekomo go chciała. Ale okazuje się, że ma go gdzieś. Nie interesuje jej ani nawiązywanie kontaktu, ani odpowiadanie na niego, tylko przemoc. Co to za przyjemność, skoro nie będzie wiedziała, jak zareaguję na przemocowego maila? W dodatku mogę go usunąć bez czytania, więc jak będzie się teraz nade mną znęcać? Za wszelką cenę musi mnie stalkować, bo przecież z przemocy nie zrezygnuje.

Dziś znowu to samo.
- Czy ty wiesz, że ojciec już od pół roku nie żyje?
Trudno żebym nie wiedziała. Pewnie myśleliście tak jak ja - że chodzi o pamięć po tacie, że chciała o nim porozmawiać, powspominać. Otóż nie. Daliście się nabrać tak jak ja. Kolejne zdanie brzmiało:
- To znaczy, że nie widziałam cię pół roku!
Oczywiście to nieprawda, widziałyśmy się w grudniu w sądzie i na korytarzu w sądzie matka dała popis przemocy przy wszystkich ludziach.
- Musimy się zobaczyć!
I wszystko jasne. Tylko o przemoc znowu chodziło. Oczywiście nie zgodziłam się. Matka nadal nie  tylko nie udowodniła, że nie będzie już stosować przemocy, ale stosuje ją w dalszym ciągu, więc nie, dopóki tak jest, nie chcę kontaktu.

Nie oddała mi ukradzionych leków. Nie oddała mi teczki, która niszczeje w piwnicy, bo zamiast mi ją oddać, wyrzuciła ją na złość mi. Nie oddała mi haftu od niemal 2 lat! A ile razy się w tym czasie widziałyśmy! Miała tyle szans!

I jeszcze usłyszałam, że skoro mi płaciła alimenty tak długo, to nie odda mi spadku. Żenada. Alimenty i w ogóle wszelką pomoc dostawałam tylko od taty, nigdy od niej. Matka jedynie łamie prawo. :/ Korzysta z tego, że jestem ciężko chora i nie mam siły ani pieniędzy, żeby iść do sądu i uregulować to prawnie. To, że ciągle mi się nie udało zebrać na respirator, że mogę przestać oddychać w każdej chwili, to dla niej wielka radość. Nie kiwnęła palcem. Mam w nosie jej brak pomocy. Nie pisałabym o tym w ogóle, gdyby nie uprawiała przemocy. Ale skoro ma mnie gdzieś, czeka na moją śmierć, ignoruje próby kontaktu z mojej strony, działa bezprawnie, to po jaką cholerę ciągle mnie stalkuje?!

ŚRODA, 6 MARCA 2019

Stalkuje mnie dalej i kłamie, że nie może maili pisać - a ma przecież 2 sprawne dobre komputery i Internet. Liczy na to, że skoro mam demencję, to o tym zapomnę?  Wysłałam jej ważny artykuł w sprawie dziedziczenia składek po tacie, bo ZUS oszukał ją, że nic jej się nie należy. Zdążyłam tylko dziś zapytać, czy już tam była i załatwiła sprawę. Ona nie wie, o czym mówię, olała moje maile, w ogóle ich nie czyta! Nie interesuje jej kontakt ze mną. Ale w takim razie po co wydzwania? Przecież wie, że nie mogę rozmawiać. Och, zapomniałam, po to, żeby znowu mnie obrażać i wmawiać, że nie mam ZA.

Wczoraj dobra dusza mi przypomniała, że powinnam zgłosić do US spadek. Ale nie otrzymałam żadnego spadku, matka nie zamierza mi oddać mojej części. To co mam zgłaszać do US? Mam zgłosić, że nie otrzymałam spadku? Przecież nie będę płacić podatku od niczego! Co się robi w takiej sytuacji?

WTOREK, 26 LUTEGO 2019

Matka znowu stalkuje mnie telefonicznie. Jednocześnie wiadomo, że ma mnie gdzieś i że chodzi wyłącznie o przemoc, bo nie odpisuje mi na maila, w którym pytam, po co dzwoni. Ale mimo to odebrałam dziś, bo matka w każdej chwili może zrealizować szantaż i mnie najść. Niestety nie dowiedziałam się, po co dzwoni. Czy może inaczej: od pierwszych słów zaczęła mi wmawiać swoje urojenie, że nie mam ZA, czyli - tak jak przypuszczałam - znowu jej chodziło tylko o przemoc. Nie wiem, po co to robi. Nie używa mózgu? Nie przyjdzie jej do głowy, że mogę być racjonalna i nie dać się tak omamić jak ona? Że na tym świecie są ludzie niedający sobie nigdy zrobić prania mózgu? Ona uważa, że skoro ona kłamie i oszukuje, to wszyscy tak robią. Że skoro ona nie myśli i daje się omotać altmedom, to wszyscy są tacy sami jak ona. Że skoro ona dała sobie zrobić pranie mózgu, to ja też sobie dam. Że skoro inni się nabierają na jej psychopatyczne gierki, to ja też.

Najważniejsze jest to, że nie ma w ogóle znaczenia, dlaczego NIE MOGĘ rozmawiać przez telefon. Nie muszę się z tego w ogóle tłumaczyć. Wystarczy, że raz powiem, że nie mogę. Każdy normalny człowiek uszanuje to i nie będzie wydzwaniał. Chyba że tego kogoś nienawidzi i chce go notorycznie upadlać. Na pewno nie robi tego nikt, kto ma dobre intencje. Zachowanie mojej matki świadczy tylko o niej i o jej stosunku do mnie.

Ja, jeśli nie mogę lub nie chcę komuś pomóc, to mu nie przeszkadzam. Nie wydzwaniam, nie upadlam, nie obrażam, nie znęcam się, nie kopię leżącego. Dla mojej matki natomiast to wszystko jest tak świetną rozrywką, że nie ma zamiaru z niej rezygnować! Na szczęście nie mam obowiązku tego tolerować.

WTOREK, 19 LUTEGO 2019

- Gdyby osoba, którą kochasz, poprosiła Cię, żebyś przestał stosować wobec niej przemoc, to co byś zrobił?
- ?! Nie mogłaby mnie o to nigdy poprosić, bo nigdy nie stosowałbym przemocy wobec osoby, którą kocham!!
- Alleluja!

Taką rozmowę odbyłam z kolegą przed chwilą. Skąd wiem, że matka nigdy mnie nie kochała? Właśnie stąd. Inaczej nie musiałabym jej przez 42 lata błagać, żeby przestała stosować przemoc.

Dziś znowu usiłowała mnie zmusić do samobójstwa. Tylko w tym celu zadzwoniła. Nie obchodziło jej, jak się czuję, że mi się pogorszyło, że nie mam leków, że potrzebuję pomocy. Tata w tej sytuacji by mi pomógł co najmniej na 2 sposoby, ona - nigdy. Nadal nie podała mi maila, nie ma z nią żadnego kontaktu, nie byłoby jak ją zawiadomić, gdybym kopnęła w kalendarz. I dobrze. Przynajmniej nie zrobi mi rewizji w domu, jeśli trafię do szpitala (a wczoraj niewiele mnie dzieliło od SORu).

Nie mogę tego już dłużej wytrzymywać. Nie jestem w stanie.


***
- No co tam?
- Jak to co tam, przecież to ty do mnie dzwonisz.
- No bo ja chcę, żeby wreszcie było normalnie.
- To zacznij się zachowywać normalnie. Przestań stosować przemoc, jest tylko jeden warunek i tylko od ciebie to zależy.
- Ale ja nie stosuję przemocy, to ty masz zaburzenia!

Odkładam słuchawkę.