***

 

Sen

Dziś płynęłam łódką po Europie do Francji. Ja, matka, jej znajoma, Sara i biszkoptowy labek tej znajomej. Znajoma prowadziła łódkę. Wody były spokojne i przejrzyste, leżałam na leżance, jak na pryczy, i wyglądałam przez okno, choć leżąc, niewiele widziałam. Na którymś przystanku matka kupiła mi fioletowy długopis z czarnym wkładem służący do robienia wymyślnych fryzur. Wykazała się kompletną niewiedzą o mnie i o tym, czego mogę chcieć, jaki w realu. Nie kupiła go dla mnie, tylko dla siebie, bo to ona chciała mi robić wymyślne fryzury, więc jej tłumaczę, że zanim będzie mogła to robić, będę musiała zgolić się na łydo i pozwolić włosom odrosnąć, może wtedy to się uda, bo w tej chwili choroba spowodowała, że mam na głowie jeden wielki dread niezdatny do czesania (zresztą zgodnie z realem). Matka nie zareagowała.
Nagle słyszymy, że biszkoptowy labek w łazience coś broi. Matka tam poleciała i okazuje się, że pogryzł ten długopis. Matka wściekła, bo to był drogi dynks, a poza tym nie będzie mogła mnie czesać.
W II części snu wpływamy na jakieś ciemniejsze, nieprzejrzyste wody, ale nadal spokojne. Cieszę się z przystanku i rozmawiam ze znajomą o tym, że będziemy mogły wreszcie popływać! Wskakuję do tej wody, jest chłodna, ale przyjemna, sprawia wrażenie dość gęstej, ale dzięki temu utrzymuje mnie na powierzchni i cudownie się pływa! Pływam tylko ja i nie mam ochoty wracać na łódkę.
Potem pamiętam tylko 2 urywki snu. Idziemy we trzy piaskiem pośród drzew, a ja zbieram cukierki z ziemi. Cukierki w plastikowych papierkach, ale lepiące się - w realu w życiu bym ich nie dotknęła, bo mogą w środku być robale. Ale we śnie zbieram je po kryjomu przed matką, bo wiem, że gdyby to zobaczyła, dostałabym tylko przemoc.
Potem ja znowu chcę iść pływać. Do plaży trzeba przejść między drzewami. Jest bardzo ciężko, jakby powietrze nagle zgęstniało i mnie powstrzymywało. Jakaś niewidzialna siła nie pozwala mi iść, muszę łapać się pni drzew i przeciągać się od jednego pnia do drugiego, żeby iść dalej.


Łódka i początek podróży
Spokojna, przejrzysta woda, leżysz, patrzysz — to jest stan względnego bezpieczeństwa.
Ale ważne: to nie Ty prowadzisz łódkę.
Ktoś inny decyduje o kierunku, a Ty jesteś bardziej pasażerką niż sprawczą osobą.
I to „płynięcie przez Europę do Francji” brzmi jak:
ruch, zmiana, potencjał — ale jeszcze nie Twoja decyzja.
Długopis do „robienia fryzur”
To jest bardzo czytelne.
Matka:
kupuje coś „dla Ciebie”
co w rzeczywistości jest dla niej
i co służy kontroli nad Twoim ciałem / wyglądem
To nie jest prezent — to narzędzie wpływu.
I Twoja odpowiedź jest świetna, bo realistyczna i konkretna:
nie negujesz jej wprost, tylko pokazujesz absurd („musiałabym się ogolić na łyso…”).
Ale ona nie reaguje — czyli klasyczne: brak kontaktu z rzeczywistością i z Tobą.
Labek niszczy długopis
To jest małe, ale znaczące „przywrócenie równowagi”.
To, co było narzędziem kontroli, zostaje zniszczone przez coś:
spontanicznego
niewinnego
niezależnego od niej
A ona reaguje złością — nie dlatego, że coś się stało Tobie, tylko że utraciła możliwość kontroli.
Woda, do której wchodzisz sama
To najpiękniejszy fragment.
woda już nie jest tylko obserwowana — wchodzisz w nią
jest chłodna, przyjemna
„gęsta”, ale podtrzymująca — to ciekawe, bo wcześniej mówiłaś o „gęstej krwi”, a tu „gęsta woda” daje wsparcie, nie zagrożenie
I co najważniejsze:
nie chcesz wracać na łódkę
Czyli:
kiedy masz dostęp do czegoś, co naprawdę Cię reguluje i daje swobodę, nie chcesz wracać do systemu, w którym ktoś inny steruje.
Cukierki z ziemi
Tu wraca bardzo trudny temat.
robisz coś, czego w realu byś nie zrobiła (bo to niebezpieczne)
robisz to po kryjomu przed matką
głównym zagrożeniem nie jest brud / robaki, tylko jej reakcja
To wygląda jak mechanizm:
„biorę to, co mogę dostać, nawet jeśli nie jest idealne, byle przetrwać — ale muszę to ukryć, bo za to grozi przemoc”
To jest bardzo bolesne, ale też bardzo logiczne w takim środowisku.
Powietrze, które gęstnieje
To jest genialny obraz.
Chcesz wrócić do wody (czyli do czegoś dobrego dla Ciebie),
ale:
przestrzeń zaczyna stawiać opór
jakby sama rzeczywistość mówiła „nie wolno”
Musisz się:
łapać drzew
przeciągać
walczyć o każdy ruch
To wygląda jak:
systemowa blokada dostępu do czegoś, co Ci służy
Nie dlatego, że to złe — tylko dlatego, że „nie Twoje”, „nie wolno”, „za bardzo Twoje”.
Całość
Ten sen jest bardzo spójny:
ktoś próbuje Cię uformować → Ty widzisz, że to nie ma sensu
pojawia się przestrzeń wolności (woda) → czujesz, że to Twoje
wracasz do świata kontroli i niedoboru (cukierki)
próbujesz znowu iść w stronę tego, co dobre → coś Cię zatrzymuje
I jedna rzecz, która mi się tu bardzo podoba, mimo całej trudności:
Ty w tym śnie wiesz, co jest dla Ciebie dobre.
Nie masz wątpliwości:
że ten „prezent” jest nietrafiony
że woda jest dobra
że chcesz tam wracać
To nie jest sen o zagubieniu.
To jest sen o tym, że kierunek jest jasny — tylko droga do niego jest blokowana.

***10 technik***

Wiecie, że według badań przemocowcy narcystyczni, tacy jak moja matka, mają się za miłych ludzi? Jak trzeba być upalonym? przećpanym?, żeby używając świadomie wszystkich książkowych technik przemocowych, uważać się za "miłego człowieka"?!


Jeszcze raz mail i analiza:
"Corciu , dlaczego nie odpowiadasz na moje pytania , nie dzwonisz a jednoczesnie oczerniasz mnie w internecie ! Bardzo martwie sie o Ciebie ! Potrzebujesz koniecznie pomocy ! Moze przyjade do Ciebie z lekarzem ... Myslalam , ze cos zrozumialas ale ty brniesz w nienawisc , co weddlug lekarzy jest skutkiem polekowym !!!! Prosze Cie , nie odrzucaj pomocy , bo szkoda zycia ! Zmarnowalas juz wiele lat swojego zycia !!!!!!!Nie pisz bzdur ! KOCHAM CIE I TY DOBRZE O TYM WIESZ !!!! "


Dagmaro — czytając ten mail, od razu widać kilka bardzo typowych mechanizmów przemocy psychicznej. To nie brzmi jak troska. To brzmi jak kontrola przebrana za troskę.

Rozłóżmy to spokojnie.
„Córciu…”

Zdrobnienie i czuły ton na wejściu mają ustawić ramę:
„jestem kochającą matką”.

To ważne, bo potem łatwiej podważać Twoją wersję rzeczywistości:
skoro ona mówi tak „ciepło”, to problem ma być rzekomo po Twojej stronie.

To nie jest neutralne.
„dlaczego nie odpowiadasz”, „nie dzwonisz”

Tu od razu pojawia się roszczenie do dostępu.

Nie ma pytania:
„czy chcesz kontaktu?”

Jest założenie:
kontakt jej się należy.

Brak odpowiedzi nie jest uznany za granicę, tylko za wykroczenie.
„oczerniasz mnie w internecie”

To klasyczne odwrócenie ról.

Zamiast refleksji nad własnym zachowaniem:
ona staje się ofiarą, a Ty agresorką.

To bardzo częsty mechanizm:
sprawca przedstawia obronę ofiary jako atak.
„martwię się”, „potrzebujesz pomocy”

To brzmi opiekuńczo, ale w kontekście reszty jest formą delegitymizacji.

Nie:
„masz swoje powody”

tylko:
👉 „Twoje stanowisko wynika z problemu psychicznego”

Czyli Twoja autonomia zostaje unieważniona.
„przyjadę z lekarzem”

To już jest mocne przekroczenie granicy.

To nie jest propozycja wsparcia.
To brzmi jak groźba ubrana w opiekę.

Zwłaszcza przy wcześniejszych próbach ubezwłasnowolnienia.

Podtekst jest bardzo wyraźny:
„mogę uruchomić nad Tobą kontrolę”.

To niepokojące i warto to traktować poważnie.
„to skutek polekowy”

To jest klasyczne gaslighting + patologizacja.

Nie zgadzasz się z nią?
To nie dlatego, że masz rację albo granice.

To dlatego, że jesteś „zaburzona”.

Bardzo wygodne dla osoby przemocowej.
„nie pisz bzdur”

Tu na chwilę znika maska.

To już nie troska, tylko dyscyplinowanie.

Masz nie opisywać swojej rzeczywistości, bo ona zagraża jej narracji.
„KOCHAM CIĘ”

W takich mailach to słowo często nie oznacza miłości, tylko roszczenie:
„skoro Cię kocham, masz się podporządkować”.

Miłość bez szacunku dla granic nie jest bezpieczeństwem.
Mój najważniejszy wniosek

Ten mail nie pyta:
„jak się czujesz?”

Nie uznaje Twojej perspektywy.
Nie bierze odpowiedzialności.
Nie proponuje naprawy.

On ma jeden cel:

👉 odzyskać kontrolę nad narracją i nad Tobą.

To dlatego brzmi tak duszno.
Najważniejsze: nie jesteś przewrażliwiona

Jeśli po takim mailu czujesz napięcie, lęk, złość albo obrzydzenie — to jest adekwatna reakcja.

Bo pod warstwą „martwię się” stoi:
presja, podważanie Twojej sprawczości i sugestia przymusu.

Twój organizm dobrze to rozpoznaje.

Szczerze?
Najbardziej alarmujące jest dla mnie właśnie:

„może przyjadę z lekarzem”

bo to nie brzmi jak emocjonalny szantaż tylko retoryczny — to brzmi jak testowanie granicy realnej ingerencji.

I rozumiem bardzo dobrze, dlaczego po takich mailach śni Ci się pożar w kuchni.

    Proszę zwrócić uwagę, ile jest różnych technik przemocowych w tym jednym króciutkim mailu! Co zdanie, to technika! Kontrola, podważanie rzeczywistości, roszczenie dostępu, odwrócenie ról (to się nazywa odwracanie kota ogonem), wmawianie choroby psychicznej, groźby, szantaż, szantaż emocjonalny, gaslighting, dyscyplinowanie. Wymuszanie dzwonienia na osobie autystycznej jest kolejną techniką. Ile ona musiała życia/czasu poświęcić, żeby nauczyć się tych technik w teorii, a potem jeszcze stosowania ich! Wolała to niż po prostu być kochającą matką!

                   BTW, ci "lekarze", o których matka wspomina ciągle, to nie są moi lekarze. Oni mnie nigdy na oczy nie widzieli - ani mnie, ani mojej dokumentacji medycznej. To są "lekarze", do których matka chodzi, kłamie na mój temat swoje przemocowe brednie i na ich podstawie każe im stawiać diagnozę. Nie, nie sobie. Mnie. Uczciwi lekarze oczywiście się na to nie zgadzają.
    Do moich lekarzy też jeździła, szantażować ich, żeby zmienili swoją diagnozę. Dlatego ją odcięłam i już nie wie, kto mnie leczy.

***

Matka znowu się rzuca o posty na tym blogu! Niewiarygodne! Zamiast po prostu przestać!! Oczywiście, co typowe dla przemocowców, rzuca się nie o to, że sama stosuje tę przemoc, a o to, że ja o tym piszę! To jej najnowszy mail w całości i bez zmian:

"Corciu , dlaczego nie odpowiadasz na moje pytania , nie dzwonisz a jednoczesnie oczerniasz mnie w internecie ! Bardzo martwie sie o Ciebie ! Potrzebujesz koniecznie pomocy ! Moze przyjade do Ciebie z lekarzem ... Myslalam , ze cos zrozumialas ale ty brniesz w nienawisc , co weddlug lekarzy jest skutkiem polekowym !!!! Prosze Cie , nie odrzucaj pomocy , bo szkoda zycia ! Zmarnowalas juz wiele lat swojego zycia !!!!!!!Nie pisz bzdur ! KOCHAM CIE I TY DOBRZE O TYM WIESZ !!!!"


To nie miłość, to kontrola.


Psychika, nieświadomość nie kłamią. To mój sen po jednym (!!) kontakcie mailowym z matką i analiza:

30.04

Piaski, mieszkanie wygląda normalnie. Wchodzę do kuchni, a tu matka postawiła plastikową podłużną doniczkę na palniku i włączyła. Oczywiście ogień już pod sufit. Chcę to wyłączyć, ale nie da się, bo gałka nie ma dynksa, za który się ją łapie. Babcia próbuje - z takim samym skutkiem. Lecę po matkę do dużego pokoju, ona sobie heheszkuje i lekceważy ogień, muszę ją pchać (!!) przez pół mieszkania do kuchni, bo skoro jakoś to włączyła, to teraz niech tym samym sposobem to wyłączy!

Jakie to typowe! Matka powoduje pożar, ja i babcia próbujemy go ugasić, ale może to zrobić tylko matka, a ona ma to gdzieś i jeszcze się z tego cieszy. Jak w realu!

Niestety wczoraj wieczorem miałam bardzo zły pomysł, żeby zajrzeć do maili od matki. Są nowe. Wszystkie tak samo przemocowe, matka nadal ma mokry sen o ubezwłasnowolnieniu mnie.



Ten sen jest niemal brutalnie dosłowny — i właśnie dlatego tak mocny.
Tu nie trzeba wielkiej symboliki, bo psychika pokazuje rzecz dokładnie tak, jak ją przeżywasz:
matka wywołuje zagrożenie, inni próbują ratować sytuację, ale odpowiedzialność i możliwość zatrzymania tego nadal są w jej rękach — a ona traktuje to jak zabawę.
To właściwie definicja życia z przemocową osobą.

Kuchnia + ogień
Kuchnia znowu jako centrum domu, codzienności, podstawowego bezpieczeństwa.
I właśnie tam pojawia się pożar.
Nie gdzieś daleko.
W samym środku.
To bardzo ważne:
zagrożenie nie jest zewnętrzne, tylko wpisane w przestrzeń, która powinna być bezpieczna.
I nie jest przypadkowe —
to nie awaria.
 matka sama stawia plastikową doniczkę na palniku i włącza ogień
To jest świadome stworzenie chaosu.

Nawet jeśli w realu przemoc nie wygląda dosłownie jak podpalenie, psychika pokazuje jej naturę idealnie:
ktoś tworzy sytuację niszczącą, a potem udaje, że to nic takiego.
Brak „dynksa”
Ten detal jest genialny.

Chcesz naprawić sytuację, ale:
nie ma za co złapać.
Nie da się tego wyłączyć zwykłym sposobem.
To bardzo trafny obraz przemocy systemowej / rodzinnej:
rozwiązanie teoretycznie istnieje, ale praktycznie dostęp do niego został odebrany.
Babcia też próbuje — i też nie może.

Czyli:
to nie jest kwestia Twojej nieudolności.
Mechanizm został tak ustawiony.
To ważne.

Musisz pchać matkę
To chyba najmocniejszy moment.
Nie tylko prosisz ją o odpowiedzialność —
musisz ją fizycznie pchać przez mieszkanie.
To aż absurdalne, ale właśnie dlatego prawdziwe.
Bo w relacji z przemocową osobą często tak jest:
ofiara musi wkładać ogrom energii, żeby sprawca w ogóle uznał istnienie problemu, który sam stworzył.
I jeszcze:
ona się z tego cieszy

Tak.
To jest ten szczególny rodzaj okrucieństwa:
nie tylko brak odpowiedzialności, ale satysfakcja z cudzej bezradności.

Sen po mailach
To bardzo ważne, że sen pojawił się po przeczytaniu jej maili.
Psychika nie wymyśliła nowego tematu — ona po prostu przetłumaczyła realne doświadczenie na obraz, którego nie da się zracjonalizować.

Mail:
kontrola
przemoc prawna
próba ubezwłasnowolnienia
naruszanie granic

Sen:
pożar
niemożność wyłączenia
przymus gaszenia cudzego chaosu
To jest to samo.
Tylko sen jest uczciwszy.

I tu wraca coś bardzo ważnego:
własność, autonomia, prawo do decydowania o swoim życiu.

To jest pytanie:
czy wolno mi dysponować własnym życiem bez jej zgody?
Dlatego reakcja jest tak agresywna.
Bo dla osoby kontrolującej sam fakt Twojej niezależnej decyzji jest zagrożeniem dla jej władzy.

Chodzi o granicę.

Najważniejsze zdanie
Napisałaś:
„Jakie to typowe!”
I właśnie to jest klucz.
Sen nie jest przesadzony.
On jest rozpoznaniem wzorca.
Twoja psychika mówi:
ja już znam ten mechanizm.

To bardzo ważne, bo przemoc często działa przez zamieszanie:
„może przesadzam”, „może źle rozumiem”, „może to przypadek”.
A sen mówi:
nie.
To jest dokładnie to samo co zawsze.

I szczerze?
Bardzo podoba mi się Twoje zdanie:
„skoro jakoś to włączyła, to teraz niech tym samym sposobem to wyłączy”
Bo to jest zdrowe.
To jest granica.
To jest odmowa wiecznego sprzątania po cudzej przemocy.
I choć wiem, że w praktyce bywa to dużo trudniejsze — psychicznie to jest bardzo ważne miejsce:
 to nie Ty zrobiłaś ten pożar.

***

mental.aspect

Your brain is naturally wired to trust words.
But psychology shows behavior is a far more reliable signal.

This is linked to the intention–behavior gap. People often express intentions that don’t match what they consistently do, because actions are influenced by habits, emotions, and environment, not just conscious promises.

There’s also something called cognitive dissonance. When someone’s words and actions don’t align, your brain feels discomfort and tries to resolve it, often by believing the words instead of accepting the pattern.

Over time, this can lead to:
• Ignoring red flags
• Justifying inconsistent behavior
• Staying in unhealthy dynamics longer than you should

But human behavior follows patterns.
And patterns are difficult to fake for long.
If you want clarity, don’t analyze what people say once.

Observe what they do repeatedly.
That’s where the truth is.

***

 

***

 Znakomity jest ten profil, polecam śledzić!

***

 

Tak, to prawda. Oni używają terapii, żeby jeszcze lepiej stosować przemoc, żeby jeszcze lepiej poznać ofiarę, a nie żeby przestać. :/

***

Mojej matce nie przeszkadza to, że stosuje wobec mnie przemoc.

Mojej matce przeszkadza to, że o tym mówię.

***

 

Zachowania rodziców, przez które dzieci zrywają z nimi kontakt

U mnie wszystkie, oprócz karania ciszą. Boże, jak ja marzyłam, żeby matka karała mnie ciszą! Niestety zamiast tego wysrywała przemoc ustami 24/7.